Ελληνικά λιμάνια, θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στον νέο ρόλο τους;

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Εν όψη της νέας Τουριστικής περιόδου που σε λίγες μέρες ανοίγει ξανά, ο ΟΛΗ στις 26 και 27 έκανε δύο συναντήσεις με τους φορείς που εμπλέκονται στο έργο του για να συζητηθούν τα προβλήματα που έχουν φανεί και να βρεθούν λύσεις σε αυτά.

Ας μιλήσουμε λίγο για την θεωρία και την πράξη του πράγματος και για το πόσο απέχει το ένα από το άλλο.

Αυτή την στιγμή και μιλώντας για την θεωρία,το κράτος βρίσκεται σε μια αντινομία με τον εαυτό του. Την ώρα που οι φορείς που εμπλέκονται με τις δραστηριότητες της θάλασσας αναζητούν τρόπους ώστε να γίνουν πιο παραγωγικοί, το ίδιο το κράτος δημιουργεί νομοθετήματα που υπονομεύουν την καλή λειτουργία του.

Για αυτό ας μην πάμε μακριά και ας δούμε τον νόμο 4504/2017 στον οποίο αναφέρομαι σε προηγούμενο άρθρο μου ο οποίος απαγορεύει σε κοινοτικά σκάφη ή με άλλη μη κοινοτική σημαία να επιβιβάσουν ή να αποβιβάσουν τουρίστες σε Ελληνικό έδαφος, κάτι που θα κάνει το κράτος αλλά και τις Ελληνικές Μαρίνες να χάσουν σημαντικά έσοδα εφόσον για την δραστηριότητα αυτή θα χρησιμοποιηθούν ξένοι προορισμοί σε γειτονικές χώρες.

Την ίδια ώρα το ίδιο κράτος που κάνει αυτό, προσπαθεί υποτίθεται να αναπτύξει νέες Μαρίνες για να προσελκύσει καινούργιους πελάτες.

Από την άλλη και πάλι στην θεωρία και ενώ θέλει λεφτά από δραστηριότητες που αφορούν την θάλασσα, στην ουσία έχει απαγορεύσει στους Έλληνες να μπορούν να ασχοληθούν, εφόσον θεωρείτε τεκμήριο πλούτου η οποιαδήποτε σχεδόν ενασχόληση των Ελλήνων με την θάλασσα.

Τώρα στην πράξη. Ο ΟΛΗ έχει μπροστά του να αντιμετωπίσει μια δύσκολη περίοδο ειδικά σε μια εποχή που όπως φαίνεται τα δεδομένα αλλάζουν. Από την δεκαετία του 90 και μετά έχει αρχίσει να διαμορφώνεται ένα τελείως διαφορετικό σκηνικό.

Η απελευθέρωση των αγορών, οι μερικές ή οι ολικές ιδιωτικοποιήσεις έχουν αλλάξει τελείως το σκηνικό και έχουν δημιουργήσει ένα πολύ ανταγωνιστικό περιβάλλον στο οποίο οι κανόνες δεν είναι ούτε ίσοι, ούτε δίκαιοι για την Ελληνική πλευρά, ειδικά από την στιγμή που ενώ οι εξελίξεις φαινόταν από την αρχή πως πάνε, δεν βρέθηκε κανείς να κοιτάξει από τότε να συμπεριφερθεί ανάλογα με τις προκλήσεις της νέας εποχής και έτσι έφτασε η ώρα της κρίσης στην οποία τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας, βρέθηκαν απροετοίμαστα και εξαγοράστηκαν με μεγάλη ευκολία.

Τα Ελληνικά λιμάνια δεν πήραν στα σοβαρά αυτά τα δεδομένα και από την στιγμή που επικράτησε παγκοσμίως η νεοφιλελεύθερη πολιτική, άλλαξε τελείως και ο ρόλος των λιμανιών, όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και παγκοσμίως.

Πλέον τα λιμάνια όλου του κόσμου και ειδικότερα οι σταθμοί εμπορευματοκιβωτίων θεωρούνται το κάθε ένα από αυτά ως κρίκοι μιας ενιαίας παγκόσμιας αλυσίδας «Logistics» και ως γνωστών ο πιο αδύναμος κρίκος πρέπει να αντικαθίσταται ώστε να μην παρακωλύει την συνολική δραστηριότητα της αλυσίδας αλλά και να μην διαταράσσει την συνοχή της.

Όλα αυτά δεν έγιναν από την αρχή γνωστά ούτε υπήρξε σοβαρή πολιτική απέναντι στην νέα εποχή και έτσι τα Ελληνικά λιμάνια, τα οποία θα έπρεπε λόγο της γεωστρατηγικής τους θέσης να είναι από τα πλέον βασικά στο παγκόσμιο προσκήνιο, να μείνουν πολύ πίσω.εφόσον συνέχισαν να λειτουργούν με τον παραδοσιακό τρόπο την ώρα που πλέον ο ρόλος του λιμανιού είχε αλλάξει τελείως καθώς και η φιλοσοφία του, κάτι που αξίζει να αναλυθεί περισσότερο κάποια στιγμή,

Ερχόμαστε λοιπόν στο σήμερα και βλέπουμε έναν ΟΛΗ που προσπαθεί να ανταποκριθεί στην νέα εποχή κα το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι , έχει την απαραίτητη ευελιξία για να το πράξει;

Ο νέος δρόμος του μεταξιού ήδη έχει χαραχθεί και η Κίνα παίζει έναν πολύ καθοριστικό ρόλο σε αυτό. και η οποιαδήποτε σύσκεψη με τους Λεμβούχους, την κοινοπραξία ρυμουλκών, την πλοηγική υπηρεσία και τους εκπρόσωπους των ναυτικών πρακτόρων με τον ΟΛΗ δεν μπορεί να ανακόψει αυτή την πορεία.

Οπότε ίσως αυτή την στιγμή η μόνη ενέργεια που κρίνεται ως απαιτούμενη για την συνέχεια και την υγιή ανάπτυξη των λιμανιών στην χώρα και φυσικά του ΟΛΗ είναι η ευελιξία στις νέες προκλήσεις και στην νέα εποχή που ήδη έχει έρθει και εδώ για τα καλά.