Ελλάδα, μια υδρόφοβη χώρα

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Η Ελλάδα είναι μια θαλασσινή χώρα, βρέχεται σχεδόν από παντού από την θάλασσα.

Βρίσκεται σε μια εξαιρετικά στρατηγική εμπορική θέση, γιατί γεωγραφικά και ουσιαστικά είναι ο δίαυλος επικοινωνίας που συνδέει την Δύση με την Ανατολή.

Συνδέει θαλάσσιους δρόμους με την μαύρη θάλασσα αλλά και με την διώρυγα του Σουέζ.

Ιστορικά έχει φανεί ότι ένα κράτος το οποίο είναι ναυτική εμπορική δύναμη, έχει και μεγάλη ισχύ, εφόσον πάνω από το 90% των πρώτων υλών αλλά και τον κατασκευών που υπάρχουν και χρησιμοποιούμε από τα απλά οικοδομικά υλικά μέχρι και οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς, έχει ταξιδέψει με κάποια μορφή, ή την μορφή της πρώτης ύλης, ή την τελική του μορφή, μέσο της θάλασσας από κάποιο καράβι.

Δυστυχώς ενώ η Ελληνική ναυτιλία αυτή την στιγμή ανθεί, η Ελλάδα αλλά και οι Έλληνες είναι έξω από το παιχνίδι.

Μάλιστα τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της κρίσης, έχει γίνει προσπάθεια οι Έλληνες να απέχουν όλο και περισσότερο από αυτή την δραστηριότητα.

Είναι και θέμα παιδείας γιατί δυστυχώς στην Ελλάδα, η αντίληψη που επικρατεί είναι ότι το να ασχολείσαι με την θάλασσα είναι μια πολυτέλεια άνευ προηγουμένου την ώρα που πραγματικά και κυριολεκτικά θα έπρεπε οι Έλληνες, είτε για χόμπυ, είτε σαν κύρια απασχόληση να ασχολούνται με το υγρό στοιχείο.

Στο εξωτερικό σε χώρες όπως η Αγγλία η ενασχόληση με την ναυτιλία, όχι μόνο δεν θεωρείτε πολυτέλεια αλλά κομμάτι της παράδοσης τους που πρέπει να συντηρείτε και να είναι ζωντανό μέσα στην κοινωνία και όχι μουσειακό.

Έχει στηθεί λοιπόν μια ολόκληρη βιομηχανία κατασκευής και συντήρησης σκαφών αλλά και διάφορων άλλων προϊόντων γύρω από την ναυτιλία τα οποία βοηθούν στην αύξηση του ενδιαφέροντος αλλά και των πελατών.

Εδώ στην Ελλάδα, όχι μόνο δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο αλλά το κράτος τιμωρητικά βάζει επιπλέον φόρους σε όποιον τολμά να σκεφτεί να αγοράσει ένα σκάφος, ή σε αυτόν που τόλμησε να έχει ήδη ένα.

Ένα άλλο μεγάλο θέμα σε σχέση με την ναυτιλία είναι πως δεν είναι δυνατόν μια χώρα με τόσο κομβική σημασία για την ναυτιλία και έναν τόσο μεγάλο Ελληνόκτητο εμπορικό στόλο, σαν χώρα να απέχει από τα τεκταινόμενα της παγκόσμιας ναυτιλίας και να έχει Ελληνόκτητα πλοία με ξένες σημαίες, την ώρα που θα έπρεπε είτε σε γραφεία, είτε σε πλοία να απασχολεί ένα τεράστιο μέρος του δυναμικού της, καθώς και να έχει έσοδα από την ίδια την σημαία, κάτι που  θα την απογείωνε οικονομικά και θα έφερνε καθαρά κέρδη.

Και όμως αυτή η χώρα απέχει, από αυτό.

Ενώ οι Έλληνες εφοπλιστές κυριαρχούν σε όλο τον κόσμο, τα γραφεία αλλά και τις εταιρίες τους τις έχουν οι περισσότεροι στο εξωτερικό.

Γενικά έχουμε γίνει μια υδρόφοβη χώρα και αντί να κοιτάμε την θάλασσα ως πηγή πλουτισμού, γιατί για εμάς είναι πραγματικά το χρυσάφι μας, την αποστρεφόμαστε με φόβο.

Ίσως κάποια μέρα τα πράγματα να αλλάξουν και τότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα αλλάξουν και πολλά άλλα, προς το καλύτερο.