Εκατομμύρια Χριστοί (1964)

Κείμενο του Αριστοτέλη Κ. Γραμματικάκη που δημοσιεύτηκε στη Μεσόγειο το 1964

Μεσόγειος
Μεσόγειος

 

ΚΑΘΕ χρόνο σαν τούτες τις μέρες τις Άγιες, μια έγνοια με τρώει και με κάνει ανήσυχο, δύσθυμο, όλο κακοκάρδισι και πεσιμισμό. Και είναι η έγνοια τούτη: Πως δεν βλέπω να είναι σήμερα καλύτεροι οι άνθρωπο απ’όσο ήσαν τώρα και δυο χιλιάδες περίπου χρόνια που διαπόμπευσαν τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστόν, τον Οραματιστήν και τον Δίκαιον, τον Υιό του Ανθρώπου και Υιόν του Θεού. Πόσους, άραγε, Χριστούς να έχουν σταυρώση από τότε οι άνθρωποι ως τα σήμερα; Ευκολώτερο θάναι να μετρήση κανείς την άμμο της θάλασσας παρά τους σταυρωμένους ανθρώπους. Βέβαια, υπάρχει το δεδομένο ότι οι Εβραίοι εσταύρωσαν το Θεό και όχι τον Άνθρωπο και γι’αυτό το κρίμα των έμεινε αιώνιο, μεγάλο και φοβερό. Αλλά εγώ δεν είμαι αυτής της γνώμης. Κι ας μου καταλογίση ο Θεός αυτή την παραξενιά μου. Στο κάτω-κάτω ο Χριστός ήταν Υιός του Θεού και μπορούσε, αν ήθελε, να υπερασπίση τον εαυτόν Του και να κατακεραυνώση τους Φαρισαίους και τους υποκριτές πριν προλάβουν να Τον σταυρώσουν. Ενώ τα εκατομμύρια των ανθρώπων που έχει σταυρώσει από τότε κι εμπρός το ανήμερο θηρίο που ονομάζομε «ανθρωπότης», ήσαν ανυπεράσπιστα όντα.

***

ΔΕΝ υπάρχει καμμιά αμφιβολία ότι ο άνθρωπος δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος, τουλάχιστον από την έννοια της υπερκτηνικής στάθμης που αρέσκεται να δίνη στον εαυτόν του. Θεωρούμε κατώτερα όντα τα κτήνη και αισθανόμαστε πολύ βαθειά προσβεβλημένοι όταν ακούσωμε τη βρισιά «είσαι ένα κτήνος». Και, όμως, τα κτήνη, αυτά τα νομιζόμενα κατώτερα όντα, ουδέποτε σκοτώνουν ούτε τον όμοιό τους, ούτε τον άνθρωπο εκτός από τρεις περιπτώσεις: Όταν ερεθισθούν, όταν αμύνωνται της ζωής των και όταν, όπως είναι συνηθέστερον, έχουν ανάγκην να φάνε για να συντηρηθούν στη ζωή. Εμείς, όμως, οι άνθρωποι δεν σκοτώνομε μόνο γι’αυτές τις τρεις αιτίες, αλλά για κάθε ψύλλου πήδημα, για να κάμωμε το γούστο μας. Σκοτώνομε για να σκοτώνομε. Είμαστε τα κατώτερα, τα κατώτατα όντα της δημιουργίας. Είμαστε τα υπερθηρία. Και απόδειξις τα δισεκατομμύρια των θυμάτων που δημιουργεί η ανθρωπότης, όχι για να συντηρηθή στη ζωή, αλλά, τις περισσότερες φορές, για να κάμη το κέφι της.

***

ΤΕΛΟΣ πάντων, όμως, αν αρχίσουμε να φιλοσοφούμε δεν θα βρούμε άκρη. Είναι εντελώς άσκοπο να μιλάμε για τις αδυναμίες μας και τις κακίες μας, οι άνθρωποι, αφού έτσι γεννηθήκαμε, έτσι γεννιώμαστε, έτσι φανερωθήκαμε στον κόσμο τώρα και δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια κι έτσι θα μείνουμε όσα εκατομμύρια χρόνια κι αν περάσουν από τώρα κι εμπρός. Δεν συμπληρώθηκε εξάμηνο από τότε που οι Αμερικανοί, λαός, αναμφισβήτητα πολιτισμένος, σκότωσαν τον Πρόεδρό τους, ένα από τους πιο αθώους παγκοσμίου επιπέδου ηγέτες απ’όσους γεννήθηκαν τα τελευταία εκατό χρόνια. Τραβάμε το δρόμο μας με σταθερό αδυσωπητισμό που έχει αρχίσει από το χρόνο μηδέν και θα τελέψη, αν ποτέ τελέψη, στο χρόνο μηδέν. Εξεκινήσαμε από το άπειρο και τραβάμε προς το άπειρο, χωρίς καμμιά απολύτως αλλαγή σ’αυτή τη χωρίς αρχή και χωρίς τέρμα πορεία. Μπορεί κάποτε να φθάσωμε στ’αστέρια, να κατακτήσουμε άλλους πλανήτες, να γίνωμε κύριοι του Διαστήματος, να υποτάξουμε άλλους κόσμους. Τον μόνο που δεν θα υποτάξουμε ποτέ είναι ο εαυτός μας. Γιατί η ανθρώπινη μοίρα είναι να πολεμάη ο άνθρωπος έξω από τον άνθρωπο και η ανθρωπότης έξω από την ανθρωπότητα. Περίπτωσις να πολεμήση εναντίον του εαυτού της για να τον διορθώση, δεν υπάρχει. Το σώμα της είναι πληγιασμένο από τις κακίες, οι δε πληγές της είναι αγιάτρευτες. Και δεν θα γιατρευτούνε ποτέ, εκτός εάν αποφασίση να κόψη το λαιμό της, σταματώντας έτσι τη ζωή της. Οι άνθρωποι είμαστε, κατά τη γνώμη μου, ταυτόσημοι με την κακότητα. Και δεν υπάρχει περίπτωσις να γιατρευτούμε παρά μόνο με τον μηδενισμό.

***

ΣΥΓΚΙΝΟΥΜΕΘΑ όλοι αυτές τις μέρες με τα Πάθη του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, που, αναμφισβήτητα, υπέφερε το μέγα μαρτύριο με την ελπίδα να μπορέση να μας διορθώση. Δεν μας διώρθωσε. Είμαστε, είμεθα και θα μείνωμε άνθρωποι…

Ο ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *