Εβδομήντα πλειστηριασμοί σε μια μέρα – Στο σπίτι όλοι καλά;

Συνεχίστε να τους κοιτάτε και θα ψάχνετε για τον καναπέ σε λίγο

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Στις 21 του μήνα έγιναν εβδομήντα πλειστηριασμοί σε μια μέρα και ακολουθούν 264 την επόμενη εβδομάδα ενώ όσο αυτοί μιλάνε για τη Novartis εσείς αποχαυνώνεστε που θα έλεγε περίπου και μια ψυχή εμπλεκόμενη στο σκάνδαλο.

Στο σύνολο θα μπουν στο στόχαστρο γύρω στο ένα εκατομμύριο δανειολήπτες και θα πιάσουμε τις 150.000 εκοιήσεις το λιγότερο και πολύ σύντομα.

Ακούσατε τίποτε για τους πλειστηριασμούς;

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    Κακά τα ψέμματα, όσοι δεν απειλούνται με κατασχέσεις, δεν νοιάζονται για αυτές και είναι δύσκολο να νοιαστούν για έναν απλό λόγο.

    Το παραμύθι με τον τζίτζικα και τον μέρμυγκα το ξέρουμε όλοι, φαντάζομαι. Δεν λέω οτι όλοι οι δανειολήπτες είχανε αυτή τη συμπεριφορά, αλλά υπήρχαν αρκετοί τέτοιοι για να χαλάσουν την κατάσταση και για τους άλλους. Τι γινότανε παλαιότερα λοιπόν; Έπαιρναν ΜΕΡΙΚΟΙ τεράστια δάνεια μερικοί και δώστου να αγοράσουνε τζιπ-αρκούδι, να χτίσουνε κάτι σπιταρόνες και δώστου ταξιδάκια και δώστου φιγούρα και δώστου και «εξυπνάδα» προς όσους δεν είχανε πάρει δάνεια «αχ, φέτος θα πάμε Παρίσι, εσείς πάλι στο χωρίο θα κάνετε Πάσχα;»

    Τώρα αρκετοί απο αυτούς, τα χάσανε όλα και ζητάνε απο τους απλούς ανθρώπους που μέχρι χθες κοροϊδεύανε, ΤΙ;
    Να τους σώσουνε απο τις ΑΜΕΣΕΣ συνέπειες των πράξεών τους; Ναι, οπωσδήποτε αυτό θα γίνει.

    ΞΑΝΑΛΕΩ οτι μόνο ΜΕΡΙΚΟΙ δανειολήπτες ήταν έτσι, αλλά ήταν αρκετοί δυστυχώς για να ξερουμε σχεδόν όλοι από έναν τέτοιο, που μας «ζάλιζε» επι χρόνια με τα «πλούτη» του. Δύσκολο λοιπόν να βρεθεί κοινωνική δυναμική υποστήριξης για αυτό το γκρουπ και, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά (δηλαδή οι απλοί άνθρωποι που πήρανε ένα μικρό δάνειο και άλλαξε η οικονομική κατάσταση και δεν μπορούσαν πλέον να το αποπληρώσουν).

    Επίσης, να μην ξεχνάμε και αυτόν τον παράγοντα :

    «‘Από τους πιό περίεργους είναι μέσα σ’ αυτή τήν αλληλουχία ό ψυχολογικός μηχανισμός της ΧΑΙΡΕΚΑΚΙΑΣ. Κάποτε δείχνει πώς είναι τόσο πηγαιο τό φαινόμενο τούτο, ώστε μερικοί αισθάνονται τόν πειρασμό νά τό κατατάξουν ανάμεσα στά «ρεφλέξ», στην κατηγορία των αντανακλαστικών. ‘Ακόμη καί σέ στενών συγγενών τήν κηδεία μιά έωσφορική χαρά συνοδεύει τή λύπη μας: εκείνος πέθανε, εμείς ευτυχώς ζοΰμε…
    ‘Αλλ’ άς μήν πάμε τόσο μακριά. Είναι γεγονός δτι μας γίνεται πολύ αγαπητός ό άνθρωπος πού οι ατυχίες του μας κάνουν νά τόν λυπούμαστε. Γιατί; Επειδή τάχα ανοίγουν έτσι μέσα μας οι κρουνοί του ελέους καί χαιρόμαστε τήν αφθονία τους; Πολύ φοβούμαι δτι στή φυσική κατάσταση ό άνθρωπος είναι θηρίο αγριότερο άπ’ δσο φανταζόμαστε. ‘Απόδειξη οτι στην περίπτωση πού μας απασχολεί, ολα μπορούμε νά συχωρέσουμε σ’ έναν άνθρωπο πού τόν βρήκε μιά πολύ δύσκολη στιγμή, έκτος από τό γεγονός οτι στάθηκε ικανός ή τυχερός νά στρέψει τό ρεύμα της καταφοράς προς οφελός του καί νά θριαμβεύσει εκεί πού ολοι περίμεναν οτι είναι γιά πάντα χαμένος. Μας στενοχωρεί πού δέν ξέπεσε στο σημείο νά τόν λυπηθούμε. «Αν γινόταν αυτό, θά είμαστε ευτυχείς πού θά μπορούσαμε νά τόν αγκαλιάσουμε μέ συμπόνια καί νά του προσφέρουμε τόν οιχτο καί τή βοήθεια μας. Τώρα πού δέν χρειάζεται αυτές τις «αρετές» μας, τόν φθονούμε καί είμαστε έτοιμοι νά τόν μισήσουμε.

    Κι έδώ αιτία είναι στο βάθος ή «πληγή», ή πληγή πού τήν έχουμε ανοίξει μέ τα ίδια μας τά χέρια. Ή επιτυχία του άλλου μας κάνει πω πικρή, πιό ανυπόφορη τή συναίσθηση της δικής μας ανεπάρκειας, ένώ τό ναυάγιο του μας ανακουφίζει: «ένας ακόμα παραπάνω δυστυχής, τέτοιος είναι ό κόσμος» – καί τρίβουμε μέ χαρά τά χέρια…»
    – Ε.Π. Παπανούτσος, Βιοσοφία

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.