Δημοσιογραφία και τηλεόραση

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Να σας πω την αλήθεια κι εγώ δεν ξέρω πόσων χρονών είμαι -ημερολογιακά βέβαια. Τις περισσότερες φορές ξυπνώ κι αισθάνομαι τριαντάρης, άλλες φορές πάλι έχω πατήσει τα εννενήντα και βάλε.

Σ’ αυτήν την αλλοπρόσαλλη κατάσταση, που από τοτε που θυμάμαι τον εαυτό μου βρίσκομαι, μια σκέψη είναι από τις κυριαρχούσες στο όσο μυαλό διαθέτω: Συγκρίνω συνέχεια τους παλαιούς δημοσιογράφους (τότε που η δημοσιογραφία ήταν πραγματικό λειτούργημα) με τους σημερινούς, που νομίζω ότι τους έχει κόψει η τηλεόραση τα πόδια.

Θυμάμαι πάντοτε το Γεώργιο Ράλλη, ο οποίος όταν έβγαινε από το γήπεδο Καραϊσκάκη, μετά το δυστύχημα με τους πάρα πολλούς νεκρούς (23 αν θυμάμαι καλά), βρέθηκε αντιμέτωπος μ’ ένα σμάρι «δημοσιογράφων» που του ζητούσαν να κάνει δηλώσεις. Έξαλλος τότε ο Ράλλης, ο πάντοτε ευγενέστατος Γεώργιος Ράλλης, κυριολεκτικά ούρλιαξε:
-Πάρτε τα μαρκούτσια από μπροστά μου! Εδώ ο κόσμος κλαίει!

Θυμήθηκα αυτό το γεγονός για να επισημάνω τις διαφορές που δημιούργησε η τηλεόραση ανάμεσα στην πραγματική δημοσιογραφία και την ανάγκη για άμεση μετάδοση μιας ειδήσεως.

Παλιά κι ας ξεκινήσομε από τον Ροΐδη ή τον Σουρή για να πάμε στον Παλαιολόγο, τον Ευθυμίου ή τον Αριστοτελη Γραμματικάκη, η δημοσιογραφία δεν απαιτούσε μόνο άριστη γνώση της ελληνικής γλώσσας. Απαιτούσε και λογοτεχνικό ταλέντο, ήθος,  κρίση και πλήρη ενημέρωση. Οι υπογραφές, βλέπετε, που έμπαιναν στο χαρτί, κρινόταν καθημερινά από τους αναγνώστες. Έτσι όσοι υπέγραφαν άρθρα ή ρεπορτάζ, υποχρεωτικά διαμόρφωναν και το δικό τους ύφος κι έκαναν πιστούς φίλους. Ακόμη μου λένε στο δρόμο για άρθρα που είχε γράψει ο πατέρας μου  («ο Μόσκοβος κατεβαίνει»- ή το «Να καούν οι φάκελοι» κλπ κλπ/).

Ο Σουρής πάλι με τον «Ρωμηό» του, ή ο Ροΐδης με τον «Ασμοδαίο» του ήταν μια Ελλάδα ολόκληρη ο καθένας τους.  Και τέτοιες προσωπικότητες της δημοσιογραφίας, βρίσκετε, μέχρι που η τηλεόραση έγινε παντοδύναμη και τα κακοπληρωμένα παιδάκια προσπαθούν να κάνουν «την τρίχα, τριχιά», προκειμένου να περάσει η φάτσα τους στο γυαλί.

Δεν ήμουν και δεν είμαι αυτής της νοοτροπίας δημοσιογράφος. Έτσι ευτύχησα να έχω λαμπρούς συνεργάτες, που τιμούσαν και την υπογραφή τους και το μέσο στο οποίο δούλευαν.

Θλίβομαι αλλά δεν απογοητεύομαι από την κατάσταση. Τα παιδιά θα μεγαλώσουν και θα καταλάβουν τι σημαινει Δημοσιογραφία.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Θλίβομαι αλλά δεν απογοητεύομαι από την κατάσταση. Τα παιδιά θα μεγαλώσουν και θα καταλάβουν τι σημαινει Δημοσιογραφία.

    Ναι, για αυτό εδώ και χρόνια τα παιδιά στους δρόμους φωνάζουνε και σχετικό σύνθημα. :p

  2. Τασος Κρασσας    

    Θέλω και πιστεύω, ο χρόνος ωριμάζει.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.