Δημήτρης Αποστολάκης: «Έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος»

Ο άνθρωπος πίσω από την Κίτρινη Αποστολή

Σώτια Πεντεδήμου
Σώτια Πεντεδήμου

Γνώρισα τον Δημήτρη Αποστολάκη επαγγελματικά λίγο μετά που ήρθα στην Κρήτη. Θέλησα να τον γνωρίσω γιατί η αλήθεια είναι ότι μου κίνησε την περιέργεια η δραστηριότητα της ομάδας «του», της Κίτρινης Αποστολής. Είχα την αίσθηση ότι άκουγα και διάβαζα παντού για εκείνον. Και προφανώς είχα και κάποια δυσπιστία για το αν και τι κρυβόταν πίσω από αυτή τη θέλησή του να είναι δίπλα, άμεσα, σε όποιον ζητούσε βοήθεια. Αφήστε που είχα την απορία για την αφορμή που στάθηκε ικανή τον Δεκέμβριο του 2012 να τον βάλει σε αυτή την «περιπέτεια» αλλά και το χρώμα. Γιατί κίτρινο και όχι κόκκινο – που το συμπαθώ κιόλας λόγω ποδοσφαιρικής ιδεολογίας;

Αυτή τη δυσπιστία την συναντά ακόμα μπροστά του, μου λέει, 5 χρόνια μετά. Είμαστε βλέπετε τέτοιος λαός. Δύσπιστος και καχύποπτος. «Προκαλεί ακόμα εντύπωση σε μερικούς το γεγονός ότι δεν αποσκοπώ κάπου», μου λέει. Συναντώ εκείνον, την Ροδάνθη Διαλυνά και την Διονυσία Μαράκη, στο στρατηγείο τους, στον δικό τους πλέον χώρο, στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως 50. Σε ένα χώρο που τους έχει παραχωρηθεί από την ιδιοκτήτρια και που όπως λένε «τους έχει λύσει τα χέρια». Γιατί εκεί, μπορούν πια να συγκεντρώνουν, ξεδιαλέγουν και ταξινομούν όλες τις προσφορές από ιδιώτες και επιχειρήσεις που αύριο-μεθαύριο θα ανακουφίσουν αρκετούς συμπολίτες μας. Ο χώρος ασφυκτικά γεμάτος. «Δεν δεχόμαστε σε αυτή την χρονική στιγμή άλλα πράγματα, δεν έχουμε τη δυνατότητα, μόνο παιδικά παιχνίδια ενόψει και των γιορτών του Πάσχα», μου λένε. Παρόλα αυτά, είναι αξιοσημείωτη η εικόνα που μου μεταφέρουν, ανθρώπων να φτάνουν με φορτηγά γεμάτα πράγματα. Οι προσφορές, ταξινομημένες. Επικρατεί γενικά τάξη. Εδώ τα είδη υπόδησης και ένδυσης, πιο δίπλα ο χώρος για τα παιδιά με ο,τιδήποτε μπορεί να χρειαστεί ένα παιδί – και πιστέψτε με αυτά είναι πολλά. Πιο μέσα, σε έναν χώρο που δεν τον πιάνει το μάτι σου είδη σημαντικά (και ακριβά) επίσης απαραίτητα για μια οικογένεια με παιδιά. Από καθισματάκια αυτοκινήτου, μέχρι κούνιες και καρότσια.

Το διαμαντάκι κρύβεται ακόμα πιο πίσω. Ένα δωμάτιο, όχι μεγάλο αλλά και αυτό ασφυκτικά γεμάτο από βασικά είδη διατροφής. Αυτά δηλαδή που εγώ και ίσως αρκετοί, αν όχι οι περισσότεροι, που διαβάζετε αυτό το κείμενο τώρα θεωρούμε δεδομένα. Λάδι, ρύζι, αλεύρι, μακαρόνια, γάλα. Σε αυτό εδώ το δωμάτιο, έρχονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα οι 250 οικογένειες που βοηθά κάθε μήνα η Κίτρινη Αποστολή για να πάρουν μια σακούλα γεμάτη απ όλα. «Δίνουμε προτεραιότητα σε μονογονεϊκές οικογένειες, πολύτεκνες και συνταξιούχους» μου διευκρινίζει ο Δημήτρης και μου δημιουργείται αυτόματα η απορία πως επιλέγουν ποιον θα βοηθήσουν. Η Ροδάνθη, βράχο την χαρακτηρίζουν ο Δημήτρης και η Διονυσία, είναι 2,5 χρόνια στην ομάδα και υποδέχεται καθημερινά πολύ κόσμο στο «γραφείο». Μου εξηγεί ότι σε πρώτη φάση ζητείται Ε1, εκκαθαριστικό και μια ταυτότητα και σε δεύτερη ο αιτών βοήθειας συμπληρώνει ένα έντυπο με απλές ερωτήσεις μεν, οι απαντήσεις στις οποίες όμως αποτυπώνουν το πρόβλημα. Σημαντικό κριτήριο είναι και η συμπεριφορά. «Μπορεί να έχουν ανάγκη αλλά αν έχουν πολύ άσχημη συμπεριφορά επιλέγουμε εξαρχής να μην τους βοηθήσουμε ή αν ήδη βοηθούμενοι και επιδείξουν κακή συμπεριφορά, αυτόματα σταματάμε τη διαδικασία» μου λέει η Ροδάνθη, εξηγώντας ότι αναγκαστικά πρέπει «να είμαστε αυστηροί και να μην τους καλομαθαίνουμε». «Δεν έρχεται εδώ κάποιος που δεν έχει πρόβλημα, αλλά έρχονται κάποιοι που είναι απαιτητικοί και θεωρούν ότι είμαστε υποχρεωμένοι να βοηθήσουμε. Αυτό το απεχθάνομαι» προσθέτει ο Δημήτρης. «Οφείλουν όλοι να σέβονται τους ανθρώπους που προσφέρουν, και εμάς που επενδύουμε τόσο χρόνο και ενέργεια σε αυτό που κάνουμε» ακούω και την Διονυσία.

Η Κίτρινη αποστολή «γεννήθηκε» το 2012. Βαφτίστηκε έτσι αργότερα όμως, όταν συστάθηκε η ομάδα. Νονός για το χρώμα, η εταιρεία στην οποία εργάζεται ο Δημήτρης, η οποία τον υποστήριξε όχι μόνο στα πρώτα βήματα αλλά και αργότερα, προσφέροντας χώρο και μέσα μεταφοράς. «Έβλεπα ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια και αποφάσισα ότι δεν μπορώ να μείνω απαθής» λέει ο Δημήτρης και νιώθω θαυμασμό για όλους τους ανθρώπους οι οποίοι όπως ο Δημήτρης κινητοποιήθηκαν – κυρίως τα χρόνια της κρίσης. Συνάμα, νιώθω και ντροπή για όσους από εμάς είμαστε, νιώθουμε ή αυταπατόμαστε ότι όλα πάνε καλά, βουλιάζοντας στους καναπέδες μας.

Η πρώτη δράση ήρθε το Πάσχα του 2013. Τη δεύτερη, τον Σεπτέμβριο του 2013, ο Δημήτρης Αποστολάκης την οργανώνει μόνος, μαζί με τη γυναίκα του – συμπαραστάτη του όλα αυτά τα χρόνια. «Είχαμε απλώσει όλα τα σχολικά είδη στο σπίτι μας, είχα βγάλει έξω την τραπεζαρία για να χωράμε», θυμάται. Και από τότε ανελλιπώς, κάθε Σεπτέμβρη η Κίτρινη Αποστολή μοιράζει σχολικά είδη σε παιδιά οικογενειών που δεν τους περισσεύουν για πολύχρωμα ή έστω μονόχρωμα τετράδια, στυλό και μολύβια. 500 παιδιά τον Σεπτέμβριο του 2017 γέμισαν τις σχολικές τους τσάντες. Η ομάδα βρίσκεται κοντά στα παιδιά, και μέσα από την χορήγηση πρωινού σε σχολεία. Από 1 πέρυσι, φέτος έγιναν 5. Κακό αυτό σκέφτομαι. Και καθόλου ενθαρρυντικό για το μέλλον.

«Ο εθελοντισμός είναι εθελοντισμός, τίποτα άλλο. Αυτό που κάνει σπουδαία αυτή την ομάδα είναι ότι είναι 100% εθελοντική, δεν είμαστε Μ.Κ.Ο, δεν παίρνουμε χρηματοδοτήσεις, είμαστε εργαζόμενοι και κλέβουμε χρόνο από εκεί που δεν υπάρχει. Εγώ στις 15 του μήνα δεν έχω λεφτά» μου λέει ο Δημήτρης όταν τον ρωτάω που οφείλεται η εμπιστοσύνη του κόσμου προς την Κίτρινη Αποστολή. Δουλεύει 10:00 με 18:00 έχει δύο παιδιά, 12 και 8 ετών και όπως συμπληρώνει «όλα αυτά τα χρόνια έχω χάσει τεράστιο χρόνο από την οικογένεια μου. Δεν θέλω όμως να επιδείξω κάτι προς τα έξω και ούτε αποσκοπώ σε κάτι. Και σίγουρα δεν θα άλλαζα τίποτα».

Αυτό το τελευταίο ότι δεν αποσκοπεί σε τίποτα – είπαμε ήδη – είναι δύσκολο σε κάποιους να το πιστέψουν. Και φυσικά πρώτοι – πρώτοι στη λίστα τα στελέχη των κομμάτων που τον έχουν προσεγγίσει από τώρα με το βλέμμα στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. «Με έχουν προσεγγίσει από όλες τις παρατάξεις ενόψει εκλογών. Έτσι δουλεύει το σύστημα. Όποιος είναι δημοφιλής, αναγνωρίσιμος και έχει κόσμο πίσω του θέλουν να τον εκμεταλλευτούν. Εμένα θέλουν; Όχι. Θέλουν τις ψήφους που έχω ή θα μπορούσα να έχω. Όμως δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Και τους κάνει εντύπωση που δεν αποσκοπώ κάπου. Και όμως δεν αποσκοπώ κάπου, δεν την θέλω την καρέκλα» μου λέει και πάνω που σκέφτομαι ότι οπωσδήποτε πρέπει να μην ξεχάσω αυτές του τις φράσεις, με προλαβαίνει λέγοντας «κράτα το αυτό».

Θέλω να μάθω ποια ήταν η πιο δύσκολη και η πιο χαρούμενη στιγμή του αυτά τα χρόνια. «Η ίδια στιγμή ήταν η πιο δύσκολη και η πιο όμορφη. Ήταν η περίπτωση που τον Αύγουστο του 2016 με πήρε ένα φίλος και μου είπε ότι ένα σπίτι στα Δειλινά κάηκε. Όταν πήγα να το δω έμεινα άφωνος. Υπήρχαν μόνο οι τοίχοι και αυτοί καμένοι. Με έπιασε το στομάχι μου, είδα μια μητέρα μόνη της να μεγαλώνει 4 κορίτσια και θεώρησα χρέος μου να κάνουμε κάτι πολύ δυνατό. Πείσμωσα, το ανέλαβα μόνος μου, είχα τον έλεγχο των πάντων. Μέσα σε 38 μέρες η οικογένεια μπήκε σε ένα σπίτι δύο φορές καλύτερο από ότι ήταν πριν. Αυτό μου έδωσε τεράστια ικανοποίηση. Θυμάμαι τα λόγια του πιο μεγάλου κοριτσιού που μου είπε «κ. Δημήτρη σας θεωρώ μέλος της οικογένειας μου». Με έκανε κομμάτια»

Σε 5 χρόνια από τώρα, ο Δημήτρης θα ήθελε να μην υπάρχει η Κίτρινη Αποστολή. Γιατί αυτό θα σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πια ανάγκες. Ουτοπικό φοβάμαι αλλά το εύχομαι μαζί του. «Σε αυτά τα 5 χρόνια έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος. Καταλαβαίνεις στην πράξη ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες του κόσμου. Εκτιμάς αυτά που έχεις και ότι δεν μπορεί να στενοχωριέσαι για καπιταλιστικά αγαθά. Δεν μπορείς να στενοχωριέσαι γιατί δεν έχεις να φορέσεις ένα μπουφάν μάρκας, όταν κάποιοι δεν έχουν να φάνε και δεν έχουν ρεύμα στο σπίτι τους. Ο σκοπός μας είναι ένας: να βοηθάμε τους ανθρώπους».

Comments

  1. ΕΙΡΗΝΗ    

    ΠΟΣΟ ΒΑΘΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ…
    ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ & ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΕ ΕΣΑΣ,ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗ «ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ»,ΤΟΥΣ ΔΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΜΟΖΟΝ «ΒΗΜΑ»…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *