Γιατί δεν πήγα να πω ευχαριστώ

Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

Να που είχε φτάσει και για μένα η στιγμή να κάνω κάτι τελείως φυσιολογικό. Να πω «ευχαριστώ».

….

Ήξερα πολύ καλά, ή μάλλον το φαντάστηκα με όλες τις λεπτομέρειες, πρόβλεψα και σχεδίασα όλο το σκηνικό στο μυαλό μου, τι θα συνέβαινε αν πήγαινα να τον ευχαριστήσω -όπως είναι «φυσικό» και όπως αναμένεται.

Εγώ με υπέρβαση: «Καλησπέρα κύριε Τ.Χ.  Επιτέλους πήρα το θάρρος να έρθω να σας βρω προσωπικά για να σας ευχαριστήσω από καρδιάς για την την κριτική που γράψατε για μένα, για τα τόσα καλά σας λόγια. Ομολογώ πως σας είμαι πολύ ευγνώμων, αν και δεν το κρύβω πως νιώθω μεγάλη έκπληξη που ασχοληθήκατε μαζί μου»

Εκείνος αναγκαστικά: «Κυρία μου, κυρία Ζουμάνη, έκανα απλώς  το καθήκον μου ως κριτικός και έγραψα απλώς  την αλήθεια όσον αφορά την αξία σας. Την δουλειά μου κάνω, δεν χρειάζεται να με ευχαριστείτε».

Εγώ ακόμη πιο αναγκαστικά: «Παρ’ όλα αυτά νιώθω βαθιά υποχρεωμένη, γιατί αυτό μου συμβαίνει πρώτη φορά, να γράψει ένας τόσο σημαντικός κριτικός για μένα και μάλιστα με περίσσεια καλοσύνη».

Και εκείνος: «Η προσωπική μου συμπάθεια για σας, κυρία, δεν έπαιξε κανέναν απολύτως ρόλο στην κριτική που έγραψα για εσάς.  Είμαι  ένας ψυχρός και αμερόληπτος κριτής της συγγραφικής σας ποιότητας».

Κι εγώ: «Ένας λόγος παραπάνω να σας είμαι ευγνώμων».

Για να αποφύγω λοιπόν αυτή την ηλίθια και δυσάρεστη συνομιλία και για να μην αναγκάσω και εκείνον να την υποστεί, δεν πήγα ποτέ να πω ευχαριστώ

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    Το ανεκδοτάκι με τον γρύλο είναι μάλλον πολύ διδακτικό επί του θέματος :

    «Μια φορά ήταν ένας τύπος, που οδηγούσε το αμάξι του στην εξοχή. Ερημιές, ησυχία, ΜΠΑΜ! του σκάει το λάστιχο. Ρεζέρβα έχει, γρύλλο δεν έχει.
    – «Οχι ρε γαμώτο», ατυχία, στην ερημιά πού να βρει κάποιον να τον βοηθήσει.

    Στο βάθος, μακρυά, βλέπει ενα φως.Θα πάω εκεί, λέει ο ήρωάς μας, όλο και κάποιος θα βρεθεί να με βοηθήσει.
    Ξεκινάει λοιπόν, με κατεύθυνση για το σπίτι.
    Στην διαδρομή, μονολογεί…
    – «Βέβαια, δεν ξέρω ποιόν θα πετύχω εκεί, αλλά στην ερημιά είναι καλοί άνθρωποι, θα βοηθησουν.»
    Περπατάει, είναι ένα χιλιόμετρο μακρυά.
    – «Τώρα, απο την άλλη θα μου πεις, μπορεί να είναι κανένας παπούς με καμιά γιαγιά, που να ξέρουν αυτοί από αμάξια…»
    …γύρω στα 800 μέτρα…
    – «Ε, καλα, δεν χρειάζεται να ξέρουν και τίποτα – ένα γρύλλο χρειάστηκα, δεν θα τους κάνει και κόπο…»
    …600 μέτρα…
    «Δηλαδή! εντάξει – θα τους ενοχλήσω νυχτιάτικα, αλλά εγώ φταίω;! χάλασε δηλαδή το αμάξι κύριε, τι να κάνω; νομίζεις είχα σκοπό να σε ενοχλήσω;»
    …300 μέτρα…
    – «Ωχ αδελφέ… θα είναι και τίποτα χωριάτες, θα μου σπάσουνε και τα νεύρα, ‘τι θες εδω’ και ‘απο που έρχεσαι’ – λογαριασμό θα σου δώσω ρε φίλε; το αμάξι μου χάλασε, θα μου κάνεις και ανάκριση;»
    …100 μέτρα…
    – «Αμαν… φαντάσου δηλαδή, να μου βγουν και με καμία καραμπίνα! Να κινδυνέψω, κίολας, με τους κωλόγερους, για έναν παλιογρύλλο!»
    …30 μέτρα, ανοίγει την πόρτα της αυλής…
    – «Εντάξει, είπαμε! Αλλά όχι και να μου βάλουν την καραμπίνα στα μούτρα! δηλαδή, κύριε, οχι επειδή βρεθήκαμε σε πρόβλημα να μας τουφεκίσεις κιόλας!»
    …φτάνει στην πόρτα, χτυπάει το κουδούνι…
    – «Ακου να δεις! Ακου να δεις!! Χρειάστηκε ένας άνθρωπος την βοήθειά τους, να τον απειλήσουν κιόλας! Αλήτες! Βρωμοχωριάτες! Παλιόβλαχοι! Αντε μωρέ ποιός τους έχει ανάγκη τους παλιοκομπλεξικούς! Εναν γρύλλο χρειάστηκα και εγώ! Σιγά δηλαδή!»

    …Μια γιαγιάκα ανοίγει δειλά την πόρτα. Βλέπει τον τύπο που είναι έξω φρενών:

    «Τι θέλεις παιδάκι μου;» τον ρωτάει ευγενικά
    – «ΒΡΕ, ΑΝΤΕ ΓΑ***ΟΥ ΕΣΥ ΚΑΙ Ο ΓΡΥΛΛΟΣ ΣΟΥ!»

  2. Καρτέσιος    

    Εφόσον κάνει τι δουλειά του, πληρώνεται. Δεν χρειάζεται να λέμε ευχαριστώ στους κριτικούς (κάποιοι τους πληρώνουν κι από πάνω). Το ευχαριστώ να το λένε εκείνοι. «Ευχαριστώ για τα ωραία σου κείμενα. Έτσι θα ήθελα να γράφω κι εγώ, αλλά επειδή δεν το μπορώ, έγινα κριτικός»

    1. Oraia ta lete re    

      > Εφόσον κάνει τι δουλειά του, πληρώνεται. Δεν χρειάζεται να λέμε ευχαριστώ στους κριτικούς

      Φαντάζομαι το ίδιο ισχύει και για τους άλλους εργαζόμενους;

      Κακώς λοιπόν λέμε «ευχαριστώ» στον γιατρό μας, στον λογιστή μας, στον σερβιτόρο που μας φέρνει το πιάτο που παραγγείλαμε, στους ταμίες του σούπερμάρκετ, στους υπαλλήλους στα καταστήματα με υποδήματα που μας βοηθάνε, στον αγρότη στην λαϊκή που μας δίνει τις ντομάτες κτλ κτλ κτλ;
      Μήπως να τους κόψουμε και την καλημέρα; :p

      Πρακτικά μας λέτε πως αφού πληρώνονται, ε, τότε μπορούμε να αγνοούμε οτι είναι άνθρωποι; Ενδιαφέρουσα ιδέα. Ένα βήμα πριν από αυτόν εδώ :

      https://youtu.be/lcMydq6vGW8?t=1m30s

      1. Καρτέσιος    

        Η συγγραφέας αναφέρεται στον κριτικό, έτσι δεν είναι; Στον επαγγελματία κριτικό. Δεν αναφέρεται ούτε στον σερβιτόρο, ούτε στο λογιστή, ούτε στον ταμία, ούτε στον υπάλληλο στα καταστήματα με υποδήματα, ούτε στο μανάβη. Καυτηριάζει κάτι πολύ συγκεκριμένο και συχνά πολύ βρόμικο. Με περισσή ευγένεια κιόλας. Ως εκ τούτου τόσο το πρώτο σου, όσο και το δεύτερό σου σχόλιο, είναι άστοχα.
        Θα μπορούσε να είχε πάει να πει ευχαριστώ, όμως αμφιβάλλω πως αυτό φτάνει. Με ένα φακελάκι στη τσέπη η επίσκεψη θα συνέφερε πιο πολύ.

        1. Oraia ta lete re    

          > Η συγγραφέας αναφέρεται στον κριτικό, έτσι δεν είναι;

          και εσείς γράφετε » Εφόσον κάνει τι δουλειά του, πληρώνεται» το οποίο όμως μάλλον ισχύει για όλα τα επαγγέλματα οπότε και εγώ απλά έκανα ερωτήσεις προς διευκρίνηση. Μήπως να προσέχατε οτι υπάρχουν ερωτηματικά στο κείμενό μου;

          και επειδή κατάλαβα που πάει η δουλειά, για αυτό στην λίστα μου δεν είναι μόνο λογιστές και ταμίες, αλλά και άλλα επαγγέλματα.

          Για το πρώτο σχόλιο, το νόημα είναι (μιας και μάλλον δεν έγινε σαφες) οτι οι εσωτερικοί διάλογοι και οι προεξοφλήσεις αποτελεσμάτων δεν κάνουν καλό, μιας και οψέποτε έρχεται η ώρα της εφαρμογής του διαλόγου, σπανίως πάει όπως τον φανταζόμασταν.

        1. Oraia ta lete re    

          > Καλά κρασά!

          Κρίμα το «Καρτέσιος». 🙂

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.