Γ. Ξημεράκη: «Δεν ζητάω χάρη. Ζητάω νομιμότητα»

Έχει αποφασίσει να ζήσει. Και πολύ καλά κάνει. Ας της το επιτρέψουμε.

Σώτια Πεντεδήμου
Σώτια Πεντεδήμου

Η Γεωργία Ξημεράκη

Όσοι από εμάς δεν παραδειγματιστούμε (και ) από αυτή τη γυναίκα είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Όσοι από εμάς δεν το σκεφτούμε ξανά την επόμενη φορά που θα κλείσουμε την δίοδο σε έναν άνθρωπο με κινητικά προβλήματα για να κάνουμε τη δουλίτσα μας, είμαστε  διπλά άξιοι της μοίρας μας.

Δεν θα μπορούσα να μην ζητήσω συγνώμη μέσα από αυτό το κείμενο για όλες τις φορές που το έχω κάνει και εγώ. Και είναι πολλές. Η μόνη σωτηρία για να αλλάξουμε θα ήταν να πρέπει αναγκαστικά για ένα 24ωρο να κυκλοφορήσουμε στην πόλη με ένα αμαξίδιο, για να συνειδητοποιήσουμε τις δυσκολίες, τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που συναντούν τα άτομα με ειδικές ανάγκες . Έτσι, ίσως εκτιμούσαμε όσα έχουμε περισσότερο. Και ίσως γινόμασταν καλύτεροι άνθρωποι. Αυτό το «πείραμα» προτείνει και η ίδια. «Σκέφτομαι καμιά φορά να δανείσω το αμαξίδιο μου στον δήμο ή σε ένα εργολάβο να κάτσουν μια μέρα για να δούμε αν θα καταφέρουν.  Εγώ μπορεί να κάνω λάθος ή να είμαι υπερβολική. Να κάνει όμως κάποιος ένα πείραμα και μετά να μου πει αν είμαι υπερβολική  ή αν κάνω λάθος».

Η Γεωργία Ξημεράκη πάσχει από νωτιαία μυϊκή ατροφία. Η ασθένεια άρχισε να εμφανίζεται όταν ήταν 6 ετών. Μέχρι τότε ήταν ένα κοριτσάκι εξαιρετικά ευλύγιστο και ευκίνητο. Θα μπορούσε να γίνει μπαλαρίνα ή αθλήτρια, της έλεγαν τότε. Όμως δεν έγινε. Έγινε κάτι ακόμα καλύτερο.  Έγινε ένας ζωντανός άνθρωπος, χαμογελαστός, ευγενικός, με πολύ όρεξη για τη ζωή. Γιατί την δυσκολεύουμε τόσο πολύ; Με ταλαιπωρεί τόσο πολύ αυτή η ερώτηση από τότε που μαζί κάναμε μια βόλτα στο κέντρο της πόλης. Και κυρίως; Μου προκαλεί θυμό η απάντηση.

«Μόνο ένα πράγμα θα έκανα αν γινόμουν ποτέ Δήμαρχος. Θα εφάρμοζα τους νόμους χωρίς να με νοιάζει το πολιτικό κόστος»

«Προσπαθώ να ζήσω σε αυτή την πόλη των ακροβατών. Ακόμα και αρτιμελής να είσαι,  έχει δυσκολίες» μου λέει, όσο είμαστε ακόμα στην Πλατεία Ελευθερίας. Περιττό να σας πω ότι πάλι ο καιρός φλέρταρε με την βροχή, και πάλι (πως κ έτσι;) ήμουν τυχερή. «Είμαι παντός καιρού, βγαίνω ακόμα και με βροχή». Σκέφτομαι, τρομάρα μου που φοβάμαι μη λιώσω.

Μεγάλωσε στη Μεσσαρά, μένει όμως στο Ηράκλειο σχεδόν 20 χρόνια. Δούλεψε στο Ταχυδρομείο τα 17 από αυτά. «Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα» εξομολογείται. «Οι άνθρωποι είναι απ όλα τα είδη. Σιγά σιγά με αποδέχτηκαν κάποιοι – όχι όλοι, και μάλιστα τους έκανε εντύπωση η δουλειά που πρόσφερα, δεν το πίστευαν. Νόμιζαν ότι απλά ήθελα να παίρνω ένα μισθό αλλά δεν ήταν καθόλου έτσι» λέει και σκέφτομαι ότι ξέρω αρκετούς… αρτιμελείς που δεν προσφέρουν τίποτα. Η φιλοτιμία, η ευγένεια, η εξυπνάδα  και ο επαγγελματισμός κύριοι δεν έχει να κάνει με το αν είναι κάποιος καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο. Μα τι λέω; Ψιλά γράμματα.

Με τη φράση «έχω αποφασίσει να ζήσω. Ξέρω ότι έχω δικαιώματα» αρχίζουμε να κατηφορίζουμε από το πεζοδρόμιο τη Δικαιοσύνης.  Επιλέγει συνήθως να κινείται στον δρόμο γιατί «μπαίνω στο πεζοδρόμιο και σκέφτομαι θα μπορώ να βγω; Το έκανα μια μέρα και δεν μπόρεσα να βγω, γύρισα όλη τη διαδρομή πίσω για να βγω τελικά στον δρόμο». Σε κάθε περίπτωση,  λακκούβες στο δρόμο, οι κυβόλιθοι στον άξονα Καινούρια Πόρτα – Ν. Πλαστήρα ως Χανιώπορτα αλλά και τα διαλυμένα σε πολλές περιπτώσεις πεζοδρόμια της πόλης, δεν βοηθούν την μετακίνησή της. «Οι κραδασμοί αφενός ενοχλούν εμένα, αφετέρου χαλάει πιο εύκολα και το αμαξίδιο» λέει. Γιατί είναι ρίσκο να ανέβεις στο πεζοδρόμιο την ρωτάω. «Γιατί κλείνετε τις ράμπες» η αποστομωτική απάντηση. Και αληθινή. «Και όταν διαμαρτύρομαι μου λένε γιατί διαμαρτύρομαι. Ξέρεις πόσες φορές έχω ακούσει να μου λένε: ‘συγνώμη για ένα λεπτό το άφησα’;  Αυτή η συγνώμη είναι ντροπή και αν αυτό το ένα λεπτό που μου λένε, το έπαιρνα σε ευρώ θα είχα τώρα πολυκατοικία». Με έχει ήδη αποτελειώσει.

Οδός 1821. Από τη μια μεριά ράμπα, από την άλλη σκαλοπάτι…

Τι μπορεί να γίνει; Το πιο βασικό είναι να αλλάξουμε εμείς. Αλλάζουμε;  Όχι. «Ζητάω απλά να εφαρμοστεί ο νόμος» λέει η Γεωργία. «Να υπάρξει η ειδική σήμανση Π-60 σε όλες τις ράμπες. Αν όχι σε όλες, στο 50% τουλάχιστον» λέει και αναρωτιέμαι γιατί κάνει σκόντο. Σε όλες! «Σε αυτή την περίπτωση» – μου εξηγεί – «ο παραβάτης δεν θα έχει το απλό πρόστιμο των 40 ευρώ που γίνεται 20 στο εικοσαήμερο αλλά ένα πολύ μεγάλο πρόστιμο και αφαίρεση πινακίδων. Την επόμενη φορά θα το ξανασκεφτεί. Αν δεν σέβεται εμένα θα σεβαστεί την τσέπη του» καταλήγει και μου θυμίζει το περιστατικό στη συμβολή των οδών Αβέρωφ και Ζωγράφου το περασμένο καλοκαίρι που οδήγησε και σε μια διαμαρτυρία στο σημείο στις 7 Οκτωβρίου του 2017. Στην οποία πήγε και ο Δήμαρχος.

Δηλαδή αν ήσουν Δήμαρχος, ποια τρία πράγματα θα έκανες άμεσα; «Μόνο ένα πράγμα θα έκανα. Απλά θα εφάρμοζα τους νόμους χωρίς να με νοιάζει το πολιτικό κόστος» απαντά και με εκπλήσσει πάλι η ευθύτητα, η αμεσότητα της απάντησης.

Camel Trophy στην οδό Ίδης

Περιττό να αναφέρω πως η πρόσβαση σε δημόσια κτίρια και υπηρεσίες είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Για να πάρει πρωτόκολλο για μια αίτησή της στο Δήμο, μου λέει ότι μένει στο αίθριο, οι υπάλληλοι βγαίνουν έξω  – «πρόθυμα ή μη, δεν ξέρω» – και κάνει τη δουλειά της. Για να επισκεφθεί τη Βικελαία βιβλιοθήκη πρέπει να πάρει τηλέφωνο να της ανοίξουν την πόρτα. «Γιατί;» διερωτάται. «Έτσι το κάνεις εσύ; Θέλω να είναι και για μένα απλό, όπως για εσένα». Σινεμά πηγαίνει μόνο στο Τάλως, όμως χρειάζεται βοήθεια για να μπει στο ασανσέρ. Το καλοκαίρι προσβάσιμο είναι μόνο το Κηποθέατρο. Ψώνια; Ούτε λόγος. Μόνο δύο πολυκαταστήματα έχουν πρόσβαση. «Ούτε μεγάλες πολυεθνικές δεν το έχουν προβλέψει. Ούτε όμως  οι «δικοί» μας μαγαζάτορες. Οι άνθρωποι βοηθάνε, αλλά εγώ θέλω να το κάνω μόνη μου, γίνεται;» με ρωτάει και ντρέπομαι. Αλήθεια πολύ.

Παρεμπιπτόντως έχουμε φτάσει στο Μεϊντάνι, στην αρχή της 1821 – με τη διάβαση να έχει μόνο από τη μια μεριά ράμπα και από την άλλη σκαλοπάτι!! –  και συνεχίζουμε στο… camel trophy. Στην υπό κατασκευή Ίδης. Όχι με αμαξίδιο δεν περνάς από εκεί, από αυτά τα πρόχειρα πεζοδρόμια,  αλλά ούτε – όντως – και αρτιμελής.  Στην αρχή της Καλοκαιρινού, έχει γίνει ένα άνοιγμα για να περνάς απέναντι, για να μην κάνεις τον κύκλο βρε αδερφέ αν ξέχασες κάτι.  Αυτό για εμάς. Όχι για την Γεωργία και τα άτομα με κινητικά προβλήματα.  «Έγινε μια ράμπα από την πλευρά των Goody’ s αλλά είναι πολύ απότομη και επικίνδυνη» μου λέει. Εξηγεί πως πλέον καταθέτει γραπτώς τα αιτήματά της, και αναγνωρίζει πως «έχουν γίνει μερικά πράγματα αλλά μετά από πάρα πολλές αιτήσεις και μεγάλη καθυστέρηση. Δεν είναι ακριβά πράγματα, δεν απαιτούν πολλά λεφτά, μόνο να το σκεφτούν. Να το θελήσουν. Αν μπορούσα θα τα έκανα με τα χέρια μου». Να τη η θέληση.

Και να θέλει να περάσει απέναντι, όπως εσείς και εμείς, δεν μπορεί

Γιατί δυσκολεύουμε τη Γεωργία; Την κάθε Γεωργία και τον κάθε Γιώργο; Γιατί θεωρούμε πάντα το πρόβλημα μας το μεγαλύτερο του κόσμου. Γιατί θεωρούμε ότι τα πράγματα δεν τα ορίζουμε εμείς αλλά μόνο ο… διπλανός μας. Γιατί αρκούμαστε στον ωχαδερφισμό.  Γιατί δεν εκτιμάμε τίποτα. Γιατί στα άτομα με κινητικά προβλήματα, με ιδιαιτερότητες και ειδικές ικανότητες, έχουμε μάθει ότι αρκεί να «χαρίζουμε» τον οίκτο μας. Μας τον επιστρέφουν πίσω, μαζί με μια ανοιχτή παλάμη. Και καλά μας κάνουν.

«Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου παλεύω». Μήπως να παλέψουμε και εμείς με τον κακό μας εαυτό;

Υ.Γ. Η Γεωργία Ξημεράκη έχει συγκεντρώσει τις 25 υπογραφές που απαιτούνται (υπερ-διπλάσιες έχει μαζέψει) και ζητά ακρόαση από το Δημοτικό Συμβούλιο. Ελπίζω να το προγραμματίσουν  άμεσα στη Λότζια. Και ελπίζω να είστε όλοι εκεί. Εγώ θα είμαι.

 

 

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Η μόνη σωτηρία για να αλλάξουμε θα ήταν να πρέπει αναγκαστικά για ένα 24ωρο να κυκλοφορήσουμε στην πόλη με ένα αμαξίδιο, για να συνειδητοποιήσουμε τις δυσκολίες, τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που συναντούν τα άτομα με ειδικές ανάγκες .

    Αυτό θα ήτανε μια υπέροχη σωφρονιστική ιδέα, αντί για τα πρόστιμα και τις αφαιρέσεις πινακίδων. Δυστυχώς όσο και να τα γράφετε, οι περισσότεροι αν δεν ΒΙΩΣΟΥΝ το πρόβλημα, δεν βάζουν μυαλό. Διαβάζουν το άρθρο, λένε «α, τι κρίμα» και μετά πάνε και παρκάρουν παράνομα στις ράμπες και λένε στον εαυτό τους «ε, και τι άλλο να κάνω;» ή «είναι για λίγο, δεν βλέπω να έρχεται κανένας». Κλασσικά πράγματα.

  2. Μαρκοπουλου Μαιρη    

    Προσκυνώ! Τόση λεβεντιά αποφασιστικότητα θέληση όλα τα χαρίσματα!Μια μεγάλη συγγνώμη οφείλουμε με τα μάτια κάτω στη γη…. η αντιμετώπιση από όλους μας είναι θέμα παιδείας από την πολιτεία θέμα συνείδησης και καλής βούλησης!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.