Ατέρμονες συζητήσεις

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Πολλές φορές οι ατέρμονες συζητήσεις δεν καταλήγουν κάπου αλλά γίνονται απλά για να υπάρχει η ψευδαίσθηση της πράξης και του σημαντικού.

Αυτή η τάση δυστυχώς χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό την εποχή μας και είναι σαν μια μόδα η οποία ολοένα και εξαπλώνεται ειδικά στους διανοούμενους κύκλους που αντί να λύσουν το πρόβλημα, ασχολούνται με την διανόηση τους, την διάνοιά τους και το ανέφικτο, προβάλλοντάς το ως το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να αντικατοπτρίσει την δική τους τελειότητα.

Αυτό είναι ο πλέον όμορφος τρόπος για να μην κάνεις τίποτα σε αυτή την ζωή και απλά να ασχολείσαι με το να παράγεις ατέρμονες συζητήσεις για μια λύση που ξέρεις πως δεν θα βρεθεί ποτέ.

Η σύγχρονη μόδα της διανόησης εξομοιώνεται με την βλακεία αλλά με τόσο όμορφο τρόπο που θυμίζει το παραμύθι του Άντερσεν τα ρούχα του Αυτοκράτορα στο οποίο μόνο ένα μωρό παιδί τόλμησε να πει αυτό που όλοι έβλεπαν, δηλαδή πως ο αυτοκράτορας είναι γυμνός. Μόνο αυτό είχε το θάρρος να το πει γιατί ήταν το μόνο ανυποψίαστο και ακόμα απρόσβλητο από την διανοουμενίστικη βλακεία.

Η τάση της εποχής για ατέρμονες συζητήσεις υπάρχει σε όλους τους τομείς που δεν θέλει κανείς να αποδώσει ένα αποτέλεσμα αλλά θέλει να πει πως εργάστηκε πολύ για αυτό και τι κρίμα που στο τέλος δεν υπάρχει αποτέλεσμα.

Στην πολιτική θα δούμε χιλιάδες τέτοια παραδείγματα ατερμόνων συζητήσεων όπως πχ για τον νόμο περί ευθύνης υπουργών.

Στην νομική θα παρατηρήσεις δικηγόρους που αγορεύουν για ώρες ξέροντας ότι έχουν χάσει την υπόθεση απλά και μόνο επειδή πρέπει να δείξουν ότι έκαναν δουλειά στον πελάτη τους.

Στην ιατρική θα δεις να ταλαιπωρούν ετοιμοθάνατους ασθενείς με κάθε είδους υποτιθέμενη θεραπεία απλά για το χρήμα και για να πουν ότι έκαναν ότι μπορούσαν.

Στην σύγχρονη διανοητική προσέγγιση όλων των θεμάτων βλέπεις αυτές τις αντιστοιχίες οι οποίες αποτρέπουν πολλές φορές την πράξη δημιουργώντας ένα μαυσωλείο σκέψεων και ιδεών τις οποίες μπορείς να θαυμάσεις για το μεγαλείο τους τελείως άπραγος.

Πολλές φορές οι λύσεις σε ένα πρόβλημα είναι ταπεινές, ή πιο ταπεινές από ότι θα θέλαμε και πολλές άλλες φορές πρέπει να δίνονται άμεσα ή να μην δίνονται καθόλου.

Αυτό φυσικά θέλει και γνώση των πραγμάτων κάτι που στην σύγχρονη εποχή μπορεί να υπάρχει, αλλά και πυγμή για να το κάνεις πράξη ακόμα και αν φοβάσαι ότι θα εκτεθείς και αυτή η δεύτερη λείπει τελείως.

Δυστυχώς σε μια κοινωνία καλομαθημένων και άπραγων ανθρώπων αυτή η κατεύθυνση δεν είναι πλέον επιλογή και έτσι το μεγαλύτερο μέρος της αρέσκεται σε αυτές τις πολύ κουραστικές ατέρμονες συζητήσεις οι οποίες καταλήγουν συνήθως εκεί από όπου άρχισαν και όλοι οι συμμετέχοντες έχουν την ικανοποίηση της κούρασης και την ασφάλεια της μη ανάληψης ευθυνών, εφόσον κανείς δεν αποφάσισε να κάνει κάτι και να πάρει μια ευθύνη.

Σε αυτό το πλαίσιο πάντα φυσικά υπάρχει και η εποικοδομητική κριτική και δεν την βάζω σε εισαγωγικά διότι θα ήταν όντως εποικοδομητική εάν είχε και μια πρόταση προς αντικατάσταση της προηγούμενης, κάτι που όμως συνήθως δεν υπάρχει.

Το αποτέλεσμα είναι ότι οι περισσότερες προσπάθειες που γίνονται σε μια τέτοια κοινωνία πάνε άπατες γιατί πολεμιούνται από αυτούς που τις ξεκινάνε, είτε λόγω αδυναμίας να πάρουν μια ευθύνη, είτε λόγω του ότι κανείς δεν έχει ένα συγκεκριμένο πλάνο που να μπορεί να υλοποιηθεί παρά μόνο ένα ιδεατό μόρφωμα που δεν έχει αντίκτυπο σε αυτόν τον κόσμο.

Οπότε ας μην αναρωτιόμαστε γιατί τα πράγματα δεν πάνε καλά σε αυτόν τον τόπο γιατί έχουμε γεμίσει με ιδέες για ελευθερία σκέψεων αλλά στην πράξη χωλαίνει το πράγμα και έτσι ζούμε μόνο με τις αναπαραγωγές κάποιων άλλων ιδεών και τάσεων που κάποτε πέτυχαν για κάποιους λόγους αλλά επειδή δεν έχουν γίνει ποτέ δικές μας είναι καταδικασμένες σε αποτυχία.

Αν λοιπόν την επόμενη φορά που κάποιος παραπονεθεί για την κακομοιριά της κατάστασης, ας κοιτάξει για λίγο και τον καθρέπτη και ας δει ο ίδιος τι ακριβώς έχει κάνει πράξη για να την αλλάξει και δεν εννοώ να πάρει τα όπλα και να κατέβει στο Σύνταγμα, μιλάω για αυτές τις πολλές φορές που έχει αναλωθεί σε αυτές τις ατέρμονες συζητήσεις, τις εμμονικές, τις μάταιες που δοξάζουν μια ισότητα που ποτέ δεν θα υπάρξει.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Αν λοιπόν την επόμενη φορά που κάποιος παραπονεθεί για την κακομοιριά της κατάστασης, ας κοιτάξει για λίγο και τον καθρέπτη και ας δει ο ίδιος τι ακριβώς έχει κάνει πράξη για να την αλλάξει

    Ενδιαφέρον. Μπορώ να βρω πάρα πολλά άρθρα στο mesogios.gr που να έχουν ακριβώς αυτή τη θεματολογία του παραπόνου χωρίς όμως καμία λύση και από κάτω όλα έχουν μια ερώτησή μου του στυλ «ωραία όλα αυτά αλλά τι ΛΥΣΕΙΣ προτείνετε;» αλλά καμία απάντηση.

    Αρχίστε από εκεί 🙂

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.