Ας μιλήσουμε λίγο για ηγέτες

Για να ξεχωρίζουμε σταδιακά τις έννοιες

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Το βράδυ της Τετάρτης έκανα την κλασική μου βόλτα στο Youtube και τη συντήρηση των Ισπανικών μου παρακολουθώντας (τί άλλο;) λόγους του Φιντέλ Κάστρο. Δεν είναι μόνο το ότι μίλαγε πολύ ο μπαγάσας αλλά αυτά που έλεγε ποτέ δεν μου περνούσαν ως αδιάφορα. Ακριβώς το αντίθετο.

Αλλά μια και ο Μίκης Θεοδωράκης μίλησε για πατριωτισμό και διεθνισμό – δυο έννοιες που δεν είναι αντίθετες απαραιτήτως κι ας λένε ότι θέλουν διάφοροι – σκέφτηκα πως δεν υπάρχει άλλος ηγέτης που να υπήρξε τέτοιος πραγματικά.

Ο Φιντέλ ήταν ένας άνθρωπος που πέρασε από αυτόν τον πλανήτη αφήνοντας το αποτύπωμα του πώς περίπου μπορεί να μοιάζει ένας πραγματικός πατριώτης για τη χώρα του. Ξέρω πως μπορεί πολλοί να διαφωνήσετε. Ξέρω επίσης όμως πως έτυχε να δω Κουβανό γιο αυτοεξόριστο στην Ευρώπη να τσακώνεται με τον πατέρα του που ζει στην Κούβα, διότι ο γιος έχοντας ζήσει στον καπιταλισμό εκτίμησε το κουβανικό μοντέλο και ο πατέρας που δεν έζησε στον καπιταλισμό το κατακεραύνωνε.

Ξέρω παράλληλα πως το σύστημα Υγείας στην Κούβα, όπως και το σύστημα Παιδείας είναι από τα καλύτερα στον κόσμο, όπως ότι δεν υπάρχουν άστεγοι, ανασφάλιστοι, άνεργοι και εγκληματικότητα δυτικού τύπου. O Φιντέλ λοιπόν έκανε πράξη αυτά που έλεγε κάποτε στον ΟΗΕ και όχι μόνο. Χιλιάδες Κουβανοί γιατροί βρίσκονται σε φτωχότερα κράτη του κόσμου ασκώντας το λειτούργημά τους για τους πλέον εξαθλιωμένους που η πολιτισμένη «Δύση» βλέπει ως νούμερα σε στατιστικές «ανάπτυξης»…

Εκείνο όμως που πάντα αναρωτιόμουν ήταν το πώς θα φαινόταν σε έναν Έλληνα που έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα, η ζωή στην Κούβα. Κάπου εκεί πέτυχα το δεύτερο βίντεο.

Στη συνέχεια αποφάσισα να κλείσω τη νύχτα μου κάνοντας μια «φυσιογνωμική». Απλά κοίταξα τις φωτογραφίες των σχετικά πρόσφατων «ηγετών» της Ελλάδας.