Απολίτιστοι χώροι πολιτισμού στο Ηράκλειο (3ο μέρος, συμπλήρωμα)

Μερικά ακόμα για το συνεδριακό κέντρο Ηρακλείου

Οδυσσέας Γραμματικάκης
Οδυσσέας Γραμματικάκης

Όταν ξεκίνησα να γράφω τη σειρά άρθρων μου για τους απολίτιστους χώρους πολιτισμού στο Ηράκλειο, είχα από την αρχή βρεθεί απέναντι σε ένα πρόβλημα: τα ειδικά, μικρότερα, αλλά όχι απαραίτητα λιγότερο σημαντικά προβλήματα κάθε ενός από αυτούς τους χώρους ήταν τόσα πολλά, που αν έμπαινα στην διαδικασία να τα εξετάζω αναλυτικά, η σειρά άρθρων θα έφτανε στην ολοκλήρωση της σε κανέναν χρόνο, ή και περισσότερο. Επέλεξα λοιπόν να παρουσιάζω μόνο τη γενική εικόνα, και να προτείνω, αν υπάρχουν, πιθανές λύσεις.

Ωστόσο, για το συνεδριακό κέντρο Ηρακλείου, θα αναγκαστώ να κάνω μια εξαίρεση· κι αυτό γιατί, μετά τη δημοσίευση του κειμένου, έλαβα μια καταγγελία που θεωρώ όχι μόνο σημαντική, αλλά και ενδεικτική της απόλυτα απολίτιστης εικόνας του, καθώς και το επίσημο έγγραφο που αποστέλλει η ΔΕΠΤΑΗ στους ενδιαφερόμενους καλλιτέχνες, το οποίο αποκαλύπτει πολλά ακόμα.

Η είσοδος των τουαλετών στο συνεδριακό κέντρο (φωτογραφία: Στέλλα Μελιγκουνάκη)

 

Όπως μπορείτε να δείτε στην παραπάνω φωτογραφία, η πρόσβαση στις τουαλέτες του κέντρου, παρά τις μελέτες και τα σχετικά ΕΣΠΑ, κάθε άλλο παρά φιλική σε ΑμΕΑ είναι. Στον χώρο, υπάρχει και μία δεύτερη πόρτα που οδηγεί στην ίδια τουαλέτα και είναι προσβάσιμη, η οποία όμως, σύμφωνα με την καταγγελία, συχνά πυκνά είναι κλειδωμένη, άγνωστο το γιατί. Έτσι, εάν ένας συνάνθρωπός μας με κινητικά προβλήματα χρειαστεί να την επισκεφτεί, μόνη λύση είναι να αναζητήσει τον φύλακα που έχει τα κλειδιά και να του ζητήσει να την ανοίξει. Ακόμα κι αν το καταφέρει, η άσκημη εικόνα παραμένει: ότι πρέπει δηλαδή ο συνάνθρωπός μας να οδηγηθεί στην τουαλέτα με συνοδεία του φύλακα, και να μπει από διαφορετική είσοδο από τους “κανονικούς” ανθρώπους. Εάν αυτό δεν είναι σημάδι απολιτισμού, δεν ξέρω ποιο είναι.

Ας πω όμως και δύο κουβέντες, στα γρήγορα, για το εξίσου απολίτιστο έγγραφο με τους όρους και τις προϋποθέσεις, το οποίο αποστέλλει η ΔΕΠΤΑΗ στους ενδιαφερόμενους να νοικιάσουν κάποιον από τους χώρους. Και θα ξεκινήσω ανάποδα, από τον πίνακα με τα ενοίκια που παρατίθεται στο τέλος του εγγράφου:

 

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΧΡΗΣΗΣ ΧΩΡΩΝ ΠΣΚΗ

Πειραματικό θέατρο

Ημέρα παραχώρησης Ημέρα εκδήλωσης Πρόβα
Δευτέρα – Παρασκευή 220€ 10€ ανά ώρα
Σάββατο – Κυριακή 240€ 15€ ανά ώρα

Μικρό Θέατρο

Ημέρα παραχώρησης Ημέρα εκδήλωσης Πρόβα
Δευτέρα – Παρασκευή 180€ 10€ ανά ώρα
Σάββατο – Κυριακή 200€ 15€ ανά ώρα

Αίθουσα Σεμιναρίων

Ημέρα παραχώρησης Ημέρα εκδήλωσης Πρόβα
Δευτέρα – Παρασκευή 140€ 10€ ανά ώρα
Σάββατο – Κυριακή 160€ 15€ ανά ώρα

Αίθριος χώρος

Ημέρα παραχώρησης Ημέρα εκδήλωσης Είδος εκδήλωσης

Δευτέρα – Κυριακή

150€ Συναυλίες

Δευτέρα – Κυριακή

100€ Λοιπές εκδηλώσεις

Αίθουσα Εστιατορίου

Ημέρα παραχώρησης Ημέρα εκδήλωσης
Δευτέρα – Κυριακή 120€

Βιβλιοπωλείο – Εργαστήρια Πολυμέσων – Αίθουσα ΑΤΜ

Ημέρα παραχώρησης Ημέρα εκδήλωσης
Δευτέρα – Κυριακή 60€

Στις ανωτέρω τιμές δεν περιλαμβάνεται ΦΠΑ.

Παραχώρηση 2 αιθουσών συγχρόνως στον ίδιο χρήστη, έκπτωση 20% στις παραπάνω τιμές.

Παραχώρηση 3 αιθουσών συγχρόνως στον ίδιο χρήστη, έκπτωση 30% στις παραπάνω τιμές.

Παραχώρηση χώρων περισσότερο από 5 ημέρες στον ίδιο χρήστη, έκπτωση 10% στις παραπάνω τιμές.

 

Εκτός από τις εξωφρενικές τιμές (άνευ πρόβας) για το σύνολο των αιθουσών, βρίσκω ιδιαίτερα διασκεδαστική την πολιτική των εκπτώσεων. Εκτός αν φανταστούμε λοιπόν κάποιον καλλιτέχνη που για κάποιον παράξενο λόγο θέλει να τρέχει μαζί με το κοινό του από τη μία αίθουσα στην άλλη, η πρόβλεψη για την ενοικίαση 2 ή 3 αιθουσών μαζί, είναι προφανές ότι απευθύνεται για άλλη μια φορά σε διοργανωτές συνεδρίων. Το δε κόστος για παραστάσεις που θέλουν να τρέξουν μέρες, ακόμη και με την όχι και τόσο γενναιόδωρη στην περίπτωση αυτή έκπτωση, είναι κάτι παραπάνω από απαγορευτικό, ειδικά δε αφού σε αυτό δεν περιλαμβάνεται η αμοιβή ειδικευμένων τεχνικών. Και όχι μόνο…

Στην παράγραφο (9) διαβάζουμε:

«Η ευθύνη της φύλαξης των ιδιωτικών αντικειμένων που βρίσκονται στις αίθουσες ανήκει στον χρήστη και η ΔΕΠΤΑΗ ουδεμία υποχρέωση αποζημίωσης έχει σε περίπτωση απώλειας»

Στην παράγραφο (11):

«Οι χρήστες των χώρων είναι υποχρεωμένοι να λαμβάνουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για την αποφυγή ατυχήματος σε πρόσωπα ή βλάβη σε πράγματα και είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για κάθε ζημιά της ΔΕΠΤΑΗ ή τρίτου. Η ΔΕΠΤΑΗ Α.Ε. ΟΤΑ, δεν υπέχει οποιαδήποτε ευθύνη, σε περίπτωση δε, που θα θεωρηθεί τυχόν υπόλογη έναντι τρίτων, οι χρήστες είναι υποχρεωμένοι να αποκαταστήσουν κάθε ζημιά της (υλική ή ηθική) από το λόγο αυτό.»

Αν καταλαβαίνω καλά λοιπόν, ο χρήστης όχι μόνο πληρώνει το δυσθεώρητο ενοίκιο, αλλά το κέντρο δεν αναλαμβάνει καν την ευθύνη της φύλαξης του εξοπλισμού του. Και, ακόμα χειρότερα, είναι και μοναδικός υπεύθυνος σε περίπτωση ατυχήματος, εάν για παράδειγμα κάποιος σκοντάψει πάνω σε μία από τις πάμπολλες κακοτεχνίες του έργου.

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα πολλά, όπως για παράδειγμα ότι το έγγραφο επιβεβαιώνει απόλυτα το συμπέρασμά μου για την πρόθεση χρήσης των αιθουσών ως συνεδριακών, και το οτι σύμφωνα με τους αυστηρούς όρους χρήσης του χώρου απαγορεύονται ρητά τα parties, πράγμα που βέβαια με κάνει να αναρωτιέμαι τι ακριβώς ήταν, για παράδειγμα, αυτό.

Ας τελειώσει όμως κάπου αυτή η κωμικοτραγωδία. Με αντίστοιχα ποσά στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις μπορεί κανείς να νοικιάσει ολόκληρα αμφιθέατρα, πολύ ομορφότερα, με παροχή πλήρους τεχνικού εξοπλισμού και ειδικευμένου προσωπικού φωτισμού και ήχου, δυνατότητα δωρεάν πρόβας την προηγούμενη μέρα, και φυσικά προσωπικό φύλαξης. Και με όρους που, σε αντίθεση με αυτούς της ΔΕΠΤΑΗ, είναι διαπραγματεύσιμοι κατά τη συμφωνία.

Θα το ξαναπώ λοιπόν: αν κάποια στιγμή, παρ’ελπίδα,το συνεδριακό μετατραπεί σε πολιτιστικό με τη βοήθεια κάποιου από μηχανής Θεού, ας το συζητήσουμε από την αρχή. Μέχρι τότε, μονάχα η λήθη του αξίζει.

[Απολίτιστοι χώροι πολιτισμού στο Ηράκλειο, μέρος 1ο: ο θεατρικός σταθμός Ηρακλείου]
[Απολίτιστοι χώροι πολιτισμού στο Ηράκλειο, μέρος 2ο: Βασιλική του Αγίου Μάρκου]
[Απολίτιστοι χώροι πολιτισμού στο Ηράκλειο, μέρος 3ο: συνεδριακό κέντρο Ηρακλείου]