Ανάσταση. Έτσι είδα την Αγάπη

Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

(Εμπνευσμένο από την εικόνα)

Τελικά θα μας αγαπήσει αληθινά μόνο εκείνος ο άνθρωπος που μπορεί ν’ αναστήσει μέσα του όλα εκείνα τα «ζενίθ», τα οποία σπάνια ή ποτέ δεν φτάνουμε σ‘ αυτήν τη ζωή.
Όποιος μπορέσει να αποκωδικοποιήσει την μέσα μας κοιμωμένη ιδανική καταστάση, θα μας αγαπήσει αληθινά.
Όποιος αρκείται με την φτωχή ύπαρξη της καθημερινότητάς μας,  δεν θα μας αγαπήσει ποτέ πραγματικά, θα γίνουμε απλώς εφημερόπτερα του πάθους του.
Όποιος δεν μπορεί να μας ονειρευτεί ως το -δυστυχώς, ή ευτυχώς- απρόσιτο ζενίθ μας, θα απογοητευτεί, αύριο η μεθαύριο, από τις  ανεπάρκειες μας.

Δεν αρκεί να με αγαπάς γι’ αυτό που είμαι. Πρέπει να με αγαπάς ΚΑΙ γι’ αυτό που πιθανώς θα μπορούσανα να γίνω, με μια καλύτερη μοίρα, μέσα σε ιδανικότερες συνθήκες…σε μια άλλη ζωή.

Μόνο οι απόλυτες ιδιοφυίες μεταξύ των ανθρώπων έχουν τη δύναμη να γίνουν ο εαυτός τους, παρά τους κινδύνους. Όμως εμείς -οι κοινοί θνητοί- έχουμε ανάγκη  εκείνον, που θα μας αναστήσει στην δική του ψυχή.
Γι΄αυτόν και μόνο θέλουμε να αγαπηθούμε. Για να αναστηθούμε ως ιδανικοί.
Από την στιγμή που δεν μπορούμε να είμαστε ιδανικοί, επιθυμούμε κάποιον που θα βρει  μέσα μας την πιθανή τελειότητα μας…σαν προφήτης. Σαν λαμπρός Εξερευνητής.

 Όμως κι εμείς θα αγαπήσουμε αληθινά μόνο εκείνον που θα πιστέψει σ’ αυτό το κάτι που υπάρχει βαθιά μέσα μας, αλλά είναι τόσο ευαίσθητο που δεν μπορεί να απαπτυχθεί σ’ αυτήν τη βάρβαρη ζωή.
Ο θεός μας έδωσε μια υπερ-τρυφερή ψυχή, εμείς όμως την καταστέλλουμε αμέσως – για πρακτικούς λόγους.
Γι’ αυτό, θα αγαπήσουμε μόνο εκείνον τον άνθρωπο, που μπορεί να την αναστήσει μέσα του. Έναν που θ’ ακούσει τα σιωπηλά παράπονα των ιδανικών μας. Έναν που τα πενθεί, όπως εμείς οι ίδιοι.

Ο θεός μας ονειρεύτηκε όμορφους, γεμάτους χάρη, κατανοητικούς, τρυφερούς, δυνατούς, πολεμιστές, ανιδιοτελείς. Όμως ο κοινός άνθρωπος ικανοποιείται εύκολα.
Εκείνου, που μπορεί να ζει χωρίς ιδανικά, του φτάνει και μια χήνα.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Ο θεός μας ονειρεύτηκε όμορφους, γεμάτους χάρη, κατανοητικούς, τρυφερούς, δυνατούς, πολεμιστές, ανιδιοτελείς.

    «Ὅστις δὲ ὑψώσει ἑαυτὸν, ταπεινωθήσεται, καὶ ὅστις ταπεινώσει ἑαυτὸν, ὑψωθήσεται.»
    — Ιησούς Χριστός

    1. iris    

      Οντως. Γι’ αυτό ο πάπας πλένει τα ποδάρια μας. Νομιζω όμως πως η Ζουμάνη δεν έβαλε υποψηφιότητα για πάπας. Το Ιησού, εγώ προσωπικά δεν τον έχω για ταπεινό. Κάθε άλλο.

  2. iris    

    Η μυσταγωγία σε αγαπάει. μις Ζουμάνη.

  3. Άνα Ζουμάνη

    Άνα Ζουμάνη    

    Μόλις προσπαθώ να προσεγγίσω την ιδέα της αγάπης, πόσο μάλλον να καταλάβω την έννοια της ταπεινότητας, η οποία είναι μάλλον θεϊκή ιδιότητα. Συνεπώς γελώ όταν μου την πετάνε στα μούτρα οι «θεοί». Το τόπικ των θεών είναι ευθεία, μετά αριστερά. η δεύτερη πόρτα.

    1. Oraia ta lete re    

      > Μόλις προσπαθώ να προσεγγίσω την ιδέα της αγάπης, πόσο μάλλον να καταλάβω την έννοια της ταπεινότητας

      Αν δεν κάνω λάθος, κάθε πιθανός ορισμός της αγάπης περιέχει τουλάχιστον το ενδιαφέρον για το καλό του άλλου. Το να μπορέσεις να βάλεις το καλό για κάποιον άλλον άνθρωπο μπροστά από το δικό σου, δεν συμφωνείτε οτι προϋποθέτει τουλάχιστον κάποιο επίπεδο ταπεινότητας;

      Σε αυτά τα πλαίσια, ως προϋπόθεση της ύπαρξης της αγάπης, η ταπεινότητα δεν μπορεί να είναι κάτι «θεϊκό» και απρόσιτο.

      Παραπάνω δεν το αναλύω, θα φάει σβήσιμο :p

      1. Άνα Ζουμάνη

        Άνα Ζουμάνη    

        Μπορεί να είναι κι έτσι, εφόσον όμως δεν καταλαβαίνω τι θα πει «ταπεινότητα» , δεν έχω γνώμη. Όταν έρθει η ώρα μου να την καταλάβω,μέσα από πράξεις, θα επανέλθω.

        1. Oraia ta lete re    

          > Όταν έρθει η ώρα μου να την καταλάβω,μέσα από πράξεις, θα επανέλθω.

          Πολύ λογικό αυτό. Αν το καλοσκεφτείτε αποτελεί και ένα παράδειγμα ταπεινότητας (δεν ξέρω κάτι, δεν έχω άποψη τώρα, θα επανέλθω). 🙂

          Γενικότερα πάντως η ταπεινότητα δεν ήταν ποτέ της μόδας και είναι λίγο δυσεύρετη, θα σας πρότεινα πρακτικά να την εντοπίσετε μέσω της αντιδιαστολής με το αντίθετό της, την έπαρση. Από αυτό έχουμε αρκετά καθημερινά παραδείγματα (οι «ξέρεις ποιός είμαι εγώ», όλοι αυτοί που βάζουνε μέσον, αυτοί που εκμεταλλεύονται διάφορα «παραθυράκια» για να ρίξουν τους συμπολίτες τους, αυτοί που οδηγούν σαν να τους ανήκει ολόκληρος ο δρόμος και πιστεύουν οτι τα ατυχήματα είναι «για τους άλλους» κτλ κτλ).

          Το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;;;» είναι πάρα πολύ πιο συνηθισμένο από το «ε, ποιος είμαι εγώ για να … «, οπότε θα σας βοηθήσει αρκετά σε αυτή την αναζήτηση.

          Καλή Ανάσταση!

      2. Άνα Ζουμάνη

        Άνα Ζουμάνη    

        Πιστεύω ότι όποια κι αν είναι τα χαρίσματά μας, αν φυσικά έχουμε κάποια, καταστρέφονται την στιγμή που θα τα συνειδητοποιήσουμε, ή μεταλλάσσονται. Η ταπεινότητα, αν υπάρχει σε ανθρώπινη διασκευή, εντοπίζεται από τους άλλους μόνο, ποτέ από τον «ταπεινό» τον ίδιο. Εγώ έναν ταπεινό έχω εντοπίσει ως τώρα, τον Γέροντα Παΐσιο που κοιμόταν στα σανίδια και που αποδέχτηκε ακόμα και τον πόνο τον καρκίνου. Αν τον ρωτούσαμε όμως αν είναι ταπεινός, θα φρίκαρε. Δεν αποκλείεται όμως η ταπεινότητα να είναι μια τεράστια μεγαλομανία. Τέτοιους τεράστιους στόχους σαν τον Ιησού και τον Γέροντα δεν μπορούν να έχουν οι «ποιος είμαι εγώ να;,,,». Μπερδεμένο το θέμα για μένα.
        Καλή Ανάσταση.

        1. Oraia ta lete re    

          > Πιστεύω ότι όποια κι αν είναι τα χαρίσματά μας, αν φυσικά έχουμε κάποια, καταστρέφονται την στιγμή που θα τα συνειδητοποιήσουμε, ή μεταλλάσσονται.

          Αν αρχίσουμε να χτίζουμε την συμπεριφορά μας γύρω απο αυτό το χάρισμα, ναι, αλλά αν αποφύγουμε αυτή την παγίδα, δεν είναι ανάγκη να συμβεί κάτι τέτοιο.

          Π.χ. Ας υποθέσουμε οτι έχετε χάρισμα να σκαρφαλώνετε βουνά.
          Αν είναι ένα χάρισμα το οποίο το χρησιμοποιείτε απλά και το χαίρεστε, ουδόλως σας καταστρέφει.
          Αν πάτε σε κάθε κοινωνική συναναστροφή και μιλάτε συνέχεια για τα βουνά που σκαρφαλώσατε και τι ταλέντο μεγάλο έχετε, τότε όντως συμβαίνει αυτό που λέτε.

          Είναι λοιπόν πιθανό να συμβεί, αλλά όχι απαραίτητο.

          > Η ταπεινότητα, αν υπάρχει σε ανθρώπινη διασκευή, εντοπίζεται από τους άλλους μόνο, ποτέ από τον «ταπεινό» τον ίδιο.

          Αυτό είναι πολύ σωστό και ισχύει σχεδόν για κάθε χάρισμα. Δεν μπορείς π.χ. να αυτοανακηρυχθείς μεγάλο «ταλέντο» στην μπάλα, στην ζωγραφική, στην ποίηση, στην μάθηση ή γενικά οπουδήποτε. Πάντα αυτό είναι μια διάκριση που σου την αναγνωρίζουν ή οι άλλοι ή τα αποτελέσματα που θα φέρεις (π.χ. αν πάρεις χρυσό μετάλλιο σε ένα άθλημα, δεν χρειάζεται να σου πουν οι γύρω σου οτι έχεις ταλέντο. Υπάρχει πρακτική απόδειξη) ποτέ όμως εσύ ο ίδιος, αλλιώς γίνεσαι λίγο ή πολύ γραφικός

          > Αν τον ρωτούσαμε όμως αν είναι ταπεινός, θα φρίκαρε.

          Του είχαν γίνει αρκετές ερωτήσεις τέτοιους είδους και έδινε πολύ ωραίες απαντήσεις. Τα βιβλία επι του πατρός Παϊσίου έχουν αρκετό ενδιαφέρον, αλλά αν θελήσετε να διαβάσετε επί του θέματος βρείτε βιβλία που γράφτηκαν όσο ήταν εν ζωή. Μετά τον θάνατό του, γράφτηκαν και αρκετές υπερβολές, δυστυχώς.

          > Τέτοιους τεράστιους στόχους σαν τον Ιησού και τον Γέροντα δεν μπορούν να έχουν οι «ποιος είμαι εγώ να;,,,»

          Ο Ιησούς είναι εκτός συναγωνισμού επί του θέματος, ως «θεάνθρωπος». Δεν μπορούμε να τον βάλουμε σε μια τέτοια συζήτηση.
          Ο πάτερ Παΐσιος, ως ασκητής, και απ’οσα έχω διαβάσει, δεν νομίζω να είχε θέσει κάποιον «τεράστιο στόχο» για τον εαυτό του, πάντως.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *