Ανάπηροι ρόλοι

Γιώργος Χρηστάκης
Γιώργος Χρηστάκης

Αν κάνετε μια ταινία για το Ολοκαύτωμα, είστε εγγυημένος για ένα Όσκαρ, είπε με το περίφημο αστείο της η Kate Winslet.
Το ίδιο μπορεί να λεχθεί και για έναν ηθοποιό που κάνει μια ταινία για την αναπηρία. Αν δεν είσαι απενεργοποιημένος ηθοποιός, δηλαδή. Τότε είστε τυχεροί που παίρνετε ακόμη και το ρόλο.

Όταν ο Eddie Redmayne κέρδισε μια Χρυσή Σφαίρα για την απεικόνιση του Stephen Hawking στην ταινία «Theory of Everything», έγινε η τελευταία περίπτωση σε μια μακρά σειρά μη ανάπηρων ηθοποιών που απεικόνιζαν άτομα με αναπηρία. Κι έτσι «περπάτησε» κυριολεκτικά με το βραβείο αυτό. Από τον Daniel Day Lewis στο αριστερό μου πόδι στον Dustin Hoffman στο Rain Man, η ικανότητα να παίζει κάποιος την «αναπηρία» είναι ένα καθοριστικό πλεονέκτημα για έναν ηθοποιό, μια πηγή γνήσιας αναγνώρισης.

Αλλά αυτό είναι τόσο ακίνδυνο όσο το κοινό το φαίνεται να το βλέπει;

Το «μαύρισμα» ορθώς τώρα κρίνεται με αγανάκτηση, όμως ενώ «παραπαίει» εξακολουθεί να χαιρετίζεται με βραβεία. Υπάρχει πράγματι μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο; Και στις δύο περιπτώσεις, οι ηθοποιοί χρησιμοποιούν προσθετικά ή στηρίγματα για να αλλάξουν την εμφάνισή τους για να μοιάζουν με κάποιον από μειονοτική ομάδα. Και στις δύο περιπτώσεις συχνά χειραγωγούν τη φωνή ή το σώμα τους για να τους μιμηθούν. Παίρνουν δουλειά από έναν ηθοποιό ο οποίος πραγματικά έχει αυτό το χαρακτηριστικό και, με αυτόν τον τρόπο, διαιωνίζει την υποεκπροσώπηση αυτής της ομάδας στον κλάδο. Το κάνουν για την ψυχαγωγία του πλήθους, ενώ αυτοί που κάνουν αυτές τις επιλογές (σκηνοθέτες, καλλιτεχνικοί διευθυντές κλπ), σε γενικές γραμμές, αποτελούν μέρος της ομάδας της πλειοψηφίας.

Οι εξηγήσεις για την «παγίδευση» είναι προφανείς. Η βιομηχανία ψυχαγωγίας είναι μια επιχείρηση, πάνω από όλα, και τα αστέρια πωλούν. Όταν ο Daniel Radcliffe έπαιξε ένα ορφανό με αναπηρία στο The Cripple του Inishmaan, αυτό κέρδισε περισσότερα πρωτοσέλιδα απ ‘ό, τι αν θα είχε παίξει αυτό το ρόλο ένας ανάπηρος και λιγότερο γνωστός ηθοποιός.

Σε πρακτικό επίπεδο, ίσως είναι πιο εύκολη η πρόσληψη ενός ηθοποιού χωρίς αναπηρία.

Η δυνατότητα περπατήματος και ο τρόπος που την αποτυπώνει, επιτρέπει στον Redmayne να απεικονίσει τον Hawking πριν να διαγνωστεί με την ασθένεια του κινητικού νευρώνα. Αλλά δεν μπορώ να παραγνωρίσω το γεγονός ότι, εάν τα επιχειρήματα αυτά και η διαδικασία επιλογής γίνονταν με τον ίδιο τρόπο, για τους λευκούς ηθοποιούς που θα επιλέγονταν να παίξουν τον ρόλο ενός έγχρωμου «γίνονταν μαύροι» δηλαδή, η οργή μας θα ήταν τόσο μεγάλη που οι σκηνές θα έμεναν στο πάτωμα της αίθουσας.
Υπάρχει μια θεωρία για το γιατί οι μη-ανάπηροι ηθοποιοί που παίζουν άτομα με αναπηρία οδηγούν στην επιτυχία:

Κάτι τέτοιο το κοινό το θεωρεί καθησυχαστικό.

Ο Christopher Shinn, ένας θεατρικός συγγραφέας που είχε ακρωτηριασμό κάτω από το γόνατο, περιγράφει την σκηνή της παρακολούθησης ενός ατόμου με αναπηρία που παίζεται από έναν ηθοποιό χωρίς αναπηρία, που όμως γνωρίζουμε ότι είναι πραγματικά κατάλληλος και καλά προετοιμασμένος γι αυτό, επιτρέποντας στον «φόβο και την αποτροπία της κοινωνίας γύρω από την αναπηρία» να γίνεται μια «μαγική υπέρβαση».

Στο σημείο αυτό, ο Shinn λέει, «η ποπ κουλτούρα ενδιαφέρεται περισσότερο για την αναπηρία ως μεταφορά της εικόνας στο πανί ή στις θεατρικές σκηνές, παρά για την αναπηρία ως κάτι που συμβαίνει σε πραγματικούς ανθρώπους». Εξάλλου, οι «απενεργοποιημένοι» χαρακτήρες δημιουργούν ισχυρές εικόνες και αισθήματα για το κοινό. Μπορούν να συμβολίσουν τον θρίαμβο του ανθρώπινου πνεύματος πάνω από τις λεγόμενες «αντιξοότητες». Μπορεί να αντιπροσωπεύει έτσι, αυτό που είναι «διαφορετικό» με κάποιο τρόπο, ένας ξένος ή ένας αουτσάιντερ που τελικά γίνεται εμπνευσμένος. Αυτά είναι καθολικά συναισθήματα που μπορούν να ταυτιστούν με το κοινό. Γιατί υπάρχει κάτι που παρηγορεί λίγο γνωρίζοντας, καθώς βλέπουμε π.χ. «την πτήση με το κόκκινο χαλί», ότι τίποτα από όλα αυτά – ο πόνος ή η αρνητικότητα που εξακολουθούμε να συνδέουμε με την αναπηρία – ήταν πραγματικό.

Ίσως αυτό να είναι μέρος του προβλήματος. Ίσως η κοινωνία να βλέπει την αναπηρία ως μια οδυνηρή κατάσταση, αναπόσπαστο κομμάτι ενός ατόμου, και έτσι δεν φαίνεται να είναι τόσο παράλογο να προσφέρουμε ρόλους αναπήρων στους μη ανάπηρους ηθοποιούς που (ως εκ θαύματος) θα σηκωθούν από το αναπηρικό αμαξίδιο, όταν ο σκηνοθέτης φωνάζει «cut».

Αλλά για πολλούς ανθρώπους με αναπηρία στους θεατές, αυτό ερμηνεύεται και βιώνεται σαν να βλέπουν κάποιον άλλο να πλαστογραφεί την ταυτότητά του.

Όταν πρόκειται για φυλετική συμμετοχή, πιστεύουμε ότι είναι λάθος η ιστορία ενός ατόμου από μειονοτική ομάδα, πχ ρομά, να απεικονίζεται από ένα μέλος της κυρίαρχης ομάδας στην μαζική ψυχαγωγία. Αλλά δεν δίνουμε στα άτομα με αναπηρία το ίδιο δικαίωμα στην αυτοπροσωπεία.

Ίσως είναι καιρός να σκεφτούμε προτού εμείς οι επόμενοι χειροκροτητές «σκοντάψουμε» σ’αυτή την παγίδα.

Οι ζωές των ατόμων με αναπηρία, είναι κάτι περισσότερο από μια «ηττοπαθή» ερμηνεία ενός ρόλου από έναν μη ανάπηρο ηθοποιό.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Αλλά δεν δίνουμε στα άτομα με αναπηρία το ίδιο δικαίωμα στην αυτοπροσωπεία.

    Και όταν στο Baywatch έπαιζε ο Χάσελχοφ και η Πάμελα Αντερσον, αλλά όχι πραγματικοί ναυαγοσώστες σε κανέναν δεν φάνηκε περίεργο κάτι τέτοιο.
    Κανένας δεν είχε πρόβλημα με τον Russel Crowe να παίξει τον Μονομάχο και όχι ένας πραγματικός μονομάχος.
    Στο pretty woman γιατί πήρανε την Julia Roberts και όχι μια πραγματική ιερόδουλη;
    Στο big bang theory, που είναι και πιο πρόσφατο, κανένας από αυτούς που παίζουν τους επιστήμονες και τους nerds δεν είναι επιστήμονες ή nerds.
    κτλ κτλ κτλ

    Αυτό είναι η δουλειά των ηθοποιών, να παριστάνουν κάτι που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ !

  2. Γιώργος Χρηστάκης

    Γιώργος Χρηστάκης    

    Αντιμετωπίζετε κοντόφθαλμα και μονοδιάστατα το ζήτημα… Ανοίξτε λίγο το μυαλό σας λοιπόν και ακούστε…
    Η αναπηρία δεν έχει καμιά εργασιακή σχέση με το άτομο, είναι μια ζώσα κατάσταση… Εσείς όσες ιδιότητες επικαλείσθε άστοχα και επικίνδυνα αποπροσανατολιστικά παραπάνω, έχουν εργασιακές σχέσεις με τα άτομα και δεν αναφέρονται στον τρόπο λειτουργίας τους αυτόν καθ’ εαυτόν, εκτός ίσως του μονομάχου (ενός φυλακισμένου δούλου μιας άλλης εποχής) που πλέον έχει εκλείψει… Ένας ανάπηρος ή ένας μη ανάπηρος ηθοποιός που ανεβαίνει στο σανίδι, δεν ανεβαίνει για να υποδυθεί ή για να δείξει την αναπηρία του, αλλά κάποια άλλη ιδιότητά του και μια ιστορία γύρω από αυτήν. Και εννοώ ότι αν βλέπατε έναν ανάπηρο υδραυλικό πχ εσείς θα αγνοούσατε τον υδραυλικό και θα επικεντρωνόσαστε στην αναπηρία… Αυτό είναι που λέμε μονοδιάστατη κοντοφθαλμία …. Πέσατε κι εσείς στην παγίδα που συνήθως πέφτουν και οι περισσότεροι σκηνοθέτες… να προβάλλουν την αναπηρία που είναι μια συνθήκη μέσα στην οποία κάποιος έχει κληθεί να λειτουργήσει, και να παραβλέπετε όλες τις άλλες ιδιότητες του ατόμου…
    [σε κανέναν δεν φάνηκε περίεργο κάτι τέτοιο]
    Αντίθετα κατά την κυρίαρχη κοινωνική άποψη, αν ό ίδιος ο ανάπηρος υποδυόταν έναν ρόλο διευθυντή μιας επιχείρησης πχ θα φαινόταν λίγο άβολο και πολύ περίεργο, ενώ αν ο ηθοποιός δεν ήταν ανάπηρος αλλά υποδυόταν τον ανάπηρο διευθυντή της ίδιας επιχείρησης θα ήταν καθησυχαστικό…
    Ελπίζω να βοήθησα λίγο και να διεύρυνα κάπως τους ορίζοντες…

    1. Oraia ta lete re    

      > Η αναπηρία δεν έχει καμιά εργασιακή σχέση με το άτομο, είναι μια ζώσα κατάσταση…

      Το ήξερα οτι θα το γράψετε αυτό, για αυτό έσβησα το μισό σχόλιό μου.

      Τώρα λοιπόν που μου κάνατε αυτή την πάσα και δεν μπορείτε να ισχυρισθείτε οτι είμαι άδικος ή οτιδήποτε άλλο, ας αναρωτηθούμε γιατί και για άλλες «ζώσες καταστάσεις» όταν πρέπει να τις υποδυθεί κάποιος σε μια ταινία, δεν λαμβάνουν κάποιον που έχει όντως αυτή την κατάσταση; Παραδείγματα δεν φέρνω γιατί ξέρω που θα πάει η «δουλειά»: δεν θα σας αρέσουν τα παραδείγματα.

      > αλλά κάποια άλλη ιδιότητά του και μια ιστορία γύρω από αυτήν.

      άρα τι σημασία έχει ποιόν προσλαμβάνουν για να υποδυθεί αυτή την ιδιότητα; Αν εγώ σαν θεατής μου λέτε πως πρέπει να επικεντρωθώ στην ιστορία, τι με νοιάζει τι κάνει ο ηθοποιός έξω από την ταινία;

      Και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο δεν γίνεται.

  3. Γιώργος Χρηστάκης

    Γιώργος Χρηστάκης    

    Με έκπληξη είδα ότι διαγράψατε μέρος του σχολίου σας…. εγώ απλά προσπαθώ να σας βοηθήσω να κατανοήσετε το θέμα.
    Για τα παραδείγματα που αναφέρατε θα σας πω κάτι αρκετά απλό για να γίνω κατανοητός. Μπορεί ένας σκηνοθέτης στον ρόλο ενός παχύσαρκου να χρησιμοποιήσει έναν αδύνατο ηθοποιό? Όχι …. η παχυσαρκία είναι ένα ανθρώπινο χαρακτηριστικό, μια ιδιότητα του ανθρώπινου σώματος, μια ζώσα κατάσταση δηλαδή η οποία δεν έχει να κάνει με τις υποκριτικές ικανότητες του ηθοποιού, εδώ δηλαδή δεν θα υποδυθεί την παχυσαρκία του απλά θα την φέρει. Το ίδιο ισχύει για όλες τις παρόμοιες περιπτώσεις. Επίσης η αναπηρία είναι μια μόνιμη και αληθινή κατάσταση , όχι παροδική ή επίπλαστη…
    Στο ερώτημά σας τι με νοιάζει τι κάνει ο ηθοποιός (πως είναι σωστότερα) έξω από την ταινία… η απάντηση είναι: πως ξέρετε εκ προοιμίου πως είναι και τι κάνει εκτός ταινίας και είστε «εφησυχασμένος»…(το εξηγώ στο κείμενο)….βρίσκεστε δηλαδή σε μια βολική κατάσταση. Αν τώρα γνωρίζατε ότι αυτός που υποκρίνεται τον όποιο ρόλο, είναι στην πραγματικότητα ανάπηρος, τότε μάλλον θα σας συνόδευαν περισσότερα αρνητικά και επίπονα συναισθήματα, κάτι που δεν είναι και τόσο βολικό. Αυτά που σας αναφέρω είναι πλέον σχεδόν λυμένα ζητήματα και αποδεδειγμένα μέσα από έγκυρες πανεπιστημιακές έρευνες… Αν παρ’ όλα αυτά έχετε κάποια άλλη σοβαρή άποψη εδώ είμαστε για να την συζητήσουμε.

    1. Oraia ta lete re    

      > Με έκπληξη είδα ότι διαγράψατε μέρος του σχολίου σας…. εγώ απλά προσπαθώ να σας βοηθήσω να κατανοήσετε το θέμα.

      Πως το είδατε; Εγώ απλά ανέφερα οτι στο αρχικό μου σχόλιο είχα γράψει περισσότερα, αλλά δεν θεώρησα πρέπον να τα δημοσιεύσω χωρίς να γίνει κάποια αναφορά από εσάς. Δεν υπάρχει «Edit» απ’οσο γνωρίζω.

      > Μπορεί ένας σκηνοθέτης στον ρόλο ενός παχύσαρκου να χρησιμοποιήσει έναν αδύνατο ηθοποιό? Όχι

      Δεν έχετε ακούσει που πολλές φορές οι ηθοποιοί χάνουν ή κερδίζουν πάρα πολλά κιλά ανάλογα με τον ρόλο τους;

      http://www.thisisinsider.com/actors-gained-weight-for-roles-2017-4#vincent-donofrio-gained-about-70-pounds-for-his-role-in-full-metal-jacket-16

      μέχρι 70 pounds πήγε το μαλλί (30 κάτι κιλά).

      > Επίσης η αναπηρία είναι μια μόνιμη και αληθινή κατάσταση

      και άλλες είναι μονιμες και αληθινές καταστάσεις, αλλά σχεδόν ποτέ δεν βάζουν τους ανθρώπους που έχουν την κατάσταση να παίξουν σε ταινίες. Βάζουν αυτούς που έχουν ΚΑΙ το υποκριτικό ταλέντο ΚΑΙ την αναγνωρισιμότητα. Αυτά είναι, καλώς ή κακώς, τα πρώτα κριτήρια για το ποιόν ηθοποιό θα πάρεις. Η κατάσταση που θα του ζητηθεί από τον ρόλο είναι κάτι το οποίο αν είναι καλός ηθοποιός θα μπορέσει να την μιμηθεί. Και αυτό είναι και το ζητούμενο εξ’ αλλου. Για ταινίες μιλάμε, όχι για ρεαλιστικά ντοκυμανταίρ.

      Π.χ., μόνιμη και αληθινή κατάσταση, ήταν και η ιδιοφυΐα αλλά και τα προβλήματα του John Nash.
      Ο Russell Crowe που τον κάνανε cast για να παίξει τον Nash στην σχετική ταινία («A beautiful mind») δεν είχε ούτε τα ίδια ψυχικά χαρίσματα, ούτε και τα ίδια προβλήματα με τον Nash. Δηλαδή τι έπρεπε να γίνει, να περιμένουνε να βρεθεί ένας ιδιοφυής ηθοποιός με τις ίδιες ικανότητες και θέματα που είχε ο Nash? Γιατί αυτό μας λέτε πρακτικά οτι πρέπει να γίνει σε κάθε τέτοια περίπτωση, για να υπάρξει η σωστή απεικόνιση της κατάστασης.

      Ομοίως, ο Forrest Gump, ήταν ένας χαρακτήρας με χαμηλή νοημοσύνη, αλλά μεγάλη καλοσύνη. Μόνιμες και αληθινές κατάστασεις και αυτές. Έπρεπε να περιμένουν να βρουν έναν ηθοποιό που να τις έχει, αλλιώς δεν έπρεπε να κάνουν την ταινία; Οχι, πήρανε τον Tom Hanks και μια χαρά υποδύθηκε τον ρόλο του.

      Αν μια ταινία δεν δυσφημεί μια κατάσταση, όπως π.χ. η γελοία ελληνική μετάφραση «ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι» που στιγμάτισε ανεξίτηλα αυτή την ψυχολογική κατάσταση, τότε το κοινό δεν ενδιαφέρεται για την πλήρη ακρίβεια της ερμηνείας.

      Και ο καθηγητής Xavier στους X-men είναι σε αναπηρικό καροτσάκι. Μπορείτε εσείς να βρείτε ηθοποιό να αντικαταστήσει τον Sir Patrick Stewart που τον υποδύθηκε ή έχει κανένας παράπονο για την απόδοση του ρόλου;

      > η απάντηση είναι: πως ξέρετε εκ προοιμίου πως είναι και τι κάνει εκτός ταινίας και είστε «εφησυχασμένος»

      Μα πας να δεις μια ταινία, δεν πας να δεις τι κάνει ο ηθοποιός ΕΞΩ από την ταινία!
      είναι σαν να μου λέτε αν με νοιάζει τι κάνει ο Μέσσι, έξω από το γήπεδο, ενώ έχω πάει να δω στην τηλεόραση την Μπαρτσελόνα. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο σε κάποια φάση είχε τερματήσει το καγκουριλίκι, αλλά αυτό δεν σταμάτησε τον κόσμο από το να τον βλέπει να παίζει μπάλα.
      Δεν είναι όλα τα θε(ά)ματα reality TV.

      > Αν τώρα γνωρίζατε ότι αυτός που υποκρίνεται τον όποιο ρόλο, είναι στην πραγματικότητα ανάπηρος, τότε μάλλον θα σας συνόδευαν περισσότερα αρνητικά και επίπονα συναισθήματα, κάτι που δεν είναι και τόσο βολικό.

      Και ο Πωλ Γκασκόιν ήταν ένας αξιολύπητος μέθυσος έξω απο το γήπεδο. Το ίδιο και ο George Best. ΟΛΟΙ το ξέρανε και όλοι πηγαίνανε να τους δούνε να παίζουν. Πηγαίνετε να βρείτε κάποιον που να έχει «αρνητικά και επίπονα συναισθήματα» επειδή είδανε τον Γκασκόιν και τον Best να παίζουν. Όλοι τα καλύτερα λένε.

      Δεν σας κάνει η μπάλα;
      Η Amy Winehouse είχε γνωστά προβλήματα. (πέθανε)
      O Kurt Cobain, το ίδιο. (αυτοκτόνησε)
      Ο Chris Cornell, το ίδιο. (αυτοκτόνησε)
      η λίστα σε αυτή την τέχνη είναι ατελείωτη. Ποιός είχε ποτέ «αρνητικά και επίπονα συναισθήματα» κατά την διάρκεια της παράστασης/συναυλίας, επειδή ήξερε οτι ο καλλιτέχνης είχε προβλήματα ΕΞΩ από τη σκηνή;

      > Αυτά που σας αναφέρω είναι πλέον σχεδόν λυμένα ζητήματα και αποδεδειγμένα μέσα από έγκυρες πανεπιστημιακές έρευνες

      Link για να τις διαβάσουμε τότε.
      Το τι έχουνε δει τα μάτια μας ως «λυμένο» και με «έρευνες» που τσαμπουνάει ο καθένας στην Ελλάδα δεν λέγεται. Χθες μου έλεγε ένας ηλικιωμένος οτι είδε στην τηλεόραση έναν που έλεγε οτι «έγιναν έρευνες» και αμα έχεις ένα συγκεκριμένο σχήμα πατούσας τότε είσαι στην «ελληνική φυλή», αμα έχεις άλλο σχήμα είσαι στην «ρωμαϊκή φυλή» και στην «αιγυπτιακή» και άλλα τέτοια φαιδρά. Άντε εγώ να του εξηγήσω οτι ο «ερευνητής» που άκουσε απλά πούλαγε παραμύθι.

      Από εκεί κι έπειτα, ιδίως όταν πρόκειται για σειρές στην τηλεόραση, αν η απόδοση είναι καλή το κοινό συνήθως χάνει την ικανότητα να διαχωρίσει τον ηθοποιό από τον ρόλο του. Για δείτε εδώ τι έπαθε ο Ed O’Neil που όλοι τον φωνάζανε «Αλ» :
      https://www.youtube.com/watch?v=TGnGJ2kvAeM

      Το πιο γνωστό και χαρακτηριστικό παράδειγμα δε ήταν ο Paul Eddington που έπαιζε έναν υπουργό και πρωθυπουργό στην τηλεόραση και ο κόσμος πήγαινε σε αυτόν για να σχολιάσει σοβαρά την πολιτική κατάσταση ή τον μπέρδευε για πραγματικό πολιτικό : https://youtu.be/PqRAJ055duk?t=37s
      ( 0:35 μέχρι 1:58 το απόσπασμα, αλλά σας προτείνω να το δείτε μέχρι τέλους. Αυτό που ζήτησε στο τέλος πριν πεθάνει το βρίσκω συγκλονιστικό)

      όταν μιλάμε για την ανθρώπινη ψυχολογία υπάρχουν πολλοί παράγοντες που πρέπει να δεις αν έχουν λάβει υπόψην οι έρευνες και το «σχεδόν λυμένο» είναι πολύ μεγάλη κουβέντα.

  4. Άνα Ζουμάνη

    Άνα Ζουμάνη    

    Είναι όπως τότε, στο Μεσαίωνα που οι άντρες έπαιζαν το ρόλο των γυναικών επειδή η γυναίκα ήταν ακατάλληλη για τις σκηνές, ως «κατώτερο» όν. Τόσο δύσκολη είναι η κατανόηση;
    Ευτυχώς ο χορός ως παλαιότερη τέχνη, άρχισε προ πολλού -αν και όχι και τόσο προ πολλού- να ξεπερνάει αυτό το κόμπλεξ.

    1. Γιώργος Χρηστάκης    

      Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δυσκολεύεστε και ότι δεν θα βγάλουμε άκρη και θα αποπροσανατολίζουμε και τον κόσμο…
      Είναι αυτονόητο πως μιλάμε για εκπαιδευμένους ανάπηρους ηθοποιούς και όχι τον πήρα απ’ το σπίτι και τον φέρνω … δηλαδή άτομα που έχουν ισότιμες σπουδές με τους υπόλοιπους ηθοποιούς.
      Όλοι αυτοί που αναφέρετε ότι αυτοκτόνησαν κλπ έφεραν το «πρόβλημα», και με αυτό έπαιζαν και άλλους ρόλους ή έκαναν καριέρα όπως η Amy… αποδεικνύετε δηλαδή αυτό που προσπαθώ να σας βοηθήσω να κατανοήσετε διότι αυτό είναι το ζητούμενο… Ο κάθε ένας με ότι έχει και όπως είναι μπορεί να παράγει αξιοθαύμαστο έργο…. Στην τέχνη λοιπόν δεν υποδύεσαι το πως είναι αλλά την ιστορία και το έργο αυτού που είναι κάπως… Στο κείμενο εξηγούνται όλα…
      Δεν θα σας δώσω κανένα link αμφιβόλου προελεύσεως αλλά θα σας συστήσω για αρχή ένα βιβλίο : «Το στίγμα» του Erving Goffman… και ξαναδιαβάστε παρακαλώ μερικές ακόμη φορές το παραπάνω κείμενο και επεξεργασθείτε κάποιες σημαντικές παραμέτρους του… Και επιτρέψτε μου να μιλώ ως πιστοποιημένος (PHD) ειδικός…και όχι μόνο ως ΑμεΑ…. Εσείς παρακαλώ ως τι μιλάτε? Επειδή οι αυθαιρεσίες και οι λαϊκισμοί στις απόψεις είναι αρκετοί επικίνδυνοι για το ανυποψίαστο κοινό.

      Γιώργος Χρηστάκης
      1. Oraia ta lete re    

        > Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δυσκολεύεστε και ότι δεν θα βγάλουμε άκρη και θα αποπροσανατολίζουμε και τον κόσμο…

        Μην κρίνετε εξ ιδίων τα αλλώτρια.

        Τι διάφορά έχουν οι ρόλοι που αναφέρετε εσείς με αυτούς που ανέφερα εγώ (John Nash, Forrest Gump ) θα μας πείτε μιας και δεν «δυσκολεύεστε»; Όλες οι περιπτώσεις που ανέφερα είναι «μονιμες και αληθινές καταστάσεις» αλλά κάποιες φαίνεται να σας ενδιαφέρουν και κάποιες άλλες όχι;

        > Είναι αυτονόητο πως μιλάμε για εκπαιδευμένους ανάπηρους ηθοποιούς και όχι τον πήρα απ’ το σπίτι και τον φέρνω

        Και σας ρώτησα, δείξτε μου ΕΝΑΝ με το υποκριτικό ταλέντο του Sir Patrick Stewart που να μπορούσε να πάρει την θέση του στον ρόλο του καθηγητή Xavier. Προτείνετε εσείς έναν αντικαταστάτη μιας και δεν «δυσκολεύεστε».
        Άκόμη και να βρείτε έναν, δεν μου απαντήσατε, πρέπει οι παραγωγοί των ταινιών να βρίσκουν ηθοποιούς που έχουν ΟΛΑ τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ρόλου, τελικά, ή μόνο για το χαρακτηριστικό το οποίο νοιάζεστε;

        Δεν είναι θέμα μόνο «εκπαίδευσης». Είναι και θέμα ταλέντου, είναι και θέμα marketing. «Επιχειρήσεις» είναι οι ταινίες όχι κοινωνικοί φορείς.

        > Δεν θα σας δώσω κανένα link αμφιβόλου προελεύσεως

        Μιλήσατε για «σχεδόν λυμένα ζητήματα και αποδεδειγμένα μέσα από έγκυρες πανεπιστημιακές έρευνες».
        Link σε αυτές τις έρευνες ζήτησα, τις οποίες επικαλείστε ή έστω τους τίτλους τους. Δεν ζήτησα λινκ «αμφιβόλου προελεύσεως».

        > Και επιτρέψτε μου να μιλώ ως πιστοποιημένος (PHD) ειδικός

        Ωωωω και η «επίκληση στην αυθεντία». Τέλεια, άρα θα σας είναι πολύ πιο εύκολο να παραθέσετε και τις έρευνες 🙂

        Πιστοποιημένος μπορεί να είσαστε εσείς, αλλά όχι το κείμενό σας. Εκτός και αν περάσατε το άρθρο μέσα από διαδικασία peer review, οπότε αλλάζει το πράγμα.

        > Εσείς παρακαλώ ως τι μιλάτε?

        ως αναγνώστης. Δεν ήξερα οτι χρειάζεται βιογραφικό για να κάνεις ερωτήσεις και σχόλια. 🙂
        Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα κάτσει να παίξει στο ιντερνετ το παιχνίδι «ποιός έχει τη μεγαλύτερη κατάρτιση». Αν νομίζετε οτι το κοινό σας θα πρέπει να είναι «πιστοποιημένο» για να αξιολογήσει το κείμενό σας, τότε θαρρώ πως θα πρέπει να πάτε σε επιστημονικά publications για να εξασφαλίσετε τέτοια ποιότητα αναγνωστικού κοινού. Εδώ είμαστε απλοί άνθρωποι.

        Νόμιζα όμως οτι σκοπός τέτοιων άρθρων είναι να μεταδώσουν οι επιστήμονες αυτή τη γνώση σε εμάς, τους απλούς ανθρώπους. Αν δεν μπορείτε να υπερασπίστείτε αυτή τη γνώση ούτε απέναντι σε λίγες απλές ερωτήσεις και βγάλατε να ανεμίσετε στην δεύτερη μόλις σας απάντηση το πτυχίο σας για επίκληση στην αυθεντία, τότε δεν νομίζω οτι η μετάδοση της γνώσης πέτυχε.

        PhD έχουν πολλοί, τον τίτλο του καλού «communicator» όμως τον έχουν λίγοι και είναι μια «πιστοποίηση» που στην δίνει το κοινό και ο χρόνος.

        > Επειδή οι αυθαιρεσίες και οι λαϊκισμοί στις απόψεις είναι αρκετοί επικίνδυνοι για το ανυποψίαστο κοινό.

        Α, και ένα πτυχίο ή πιστοποίηση πιστεύετε οτι καθαγιάζει τους πάντες από κάθε περίπτωση «αυθαιρεσία και λαϊκισμού»; (δικές σας λέξεις, εγώ δεν τις ασπάζομαι)

        Οπότε να γίνουμε όλοι σαν τις γιαγιάδες στο βουνό που λένε «ααα, έχ’ τελειούσ’ πανεπιστήμιου! Καλός Άνθρουπος.» λες και το επίπεδο κατάρτισής κάποιου έχει να κάνει με την καλοσύνη του :p

        PhD στον κλάδο του είχε και ο Αλογοσκούφης και ο Βαρουφάκης, αυτό δεν σταμάτησε κανέναν από εμάς από το να κρίνουμε αυτά που λέγανε και κάνανε, ούτε αυτούς τους σταμάτησε από το να έχουν τελείως διαφορετικές δημόσιες απόψεις επί της επιστήμης τους.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.