Αμηχανία…

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Κλωτσάτε ρε παιδιά όλοι μαζί να περάσουν οι Αποκριές και να έρθει η Μεγάλη Σαρακοστή και μετά η Ανάσταση, που πουθενά στον κόσμο δεν γιορτάζεται όπως και όσο στην Ελλάδα.

Εγώ πάντως από δα αρχίζω και μετρώ τις μέρες μέχρι να φτάσει η Μεγάλη Παρασκευή, ύστερα το «πενταδείλινο» μεγάλο Σάββατο και η Ανάσταση, που ελπίζω και φέτος εν ειρήνη να εορτάσουμε.

Ξέρετε, όταν βάζεις κάτι σαν στόχο, οι μέρες περνάνε ταχύτατα στην αρχή και βασανιστικά αργά προς το τέλος. Αυτό όμως έχει και τη γλύκα.

Τέλοσπαντων τώρα δεν θα αρχίσω να σας γράφω για το Πάσχα πριν καν έρθει η Καθαρά Δευτέρα. Την αγωνία μου προσπαθώ να σας μεταδώσω παρόλο που καθόλου δεν με συμφέρει να φεύγουν οι μέρες χωρίς να κάνω και πολλά πράγματα.

Το πρόβλημα μου είναι ότι όταν αρχίζω κάτι να σας γράφω πάντοτε το μυαλό μου βουτά στη θάλασσα κι άντε να το βγάλεις ύστερα από κει. Ούτε με μπαρκαρόλα δεν τον ξεκολάς από τα κύματα, τους σαργούς και καμιά φορά και τα μελανούρια.

Τώρα αφήστε με γιατί θέλω να ασχοληθώ με τη Νταίζη που προς το παρόν ασχολείται με τον Φανούρη και την Εύα κι ύστερα θα έρθει πάλι σε μένα για χάδια.

Δεν έχω τίποτε άλλο να σας γράψω σήμερα αλλά ο Ίωνας επιμένει ότι χρωστάω ακόμη λέξεις για να συμπληρώσω τα καθιερωμένα για το χρονογράφημα. Νομίζω ότι θα τον στείλω για καφέ για να ησυχάσω κι εγώ κι εσείς.