Άνθρωπος, το ορφανό παιδί του κόσμου

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Από την εποχή του Κάπτεν Τζέημς Κούκ μέχρι σήμερα, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει.

Ο σημερινός κόσμος είναι ένας διαφορετικός κόσμος ο οποίος θυμίζει σε σύγκριση με τον κόσμο του Κούκ μια εντελώς προωθημένη ταινία επιστημονικής φαντασίας η οποία υπερβάλει σε όλους τους τομείς.

Μπορεί ο κόσμος να έχει άρδην αλλάξει, όμως ένα πράγμα έχει μείνει το ίδιο, το πάθος για εξερεύνηση του ανθρώπου αλλά και η ίδια η φύση του η οποία μπορεί στην σύγχρονη εποχή να είναι πιο καλλιεργημένη σε σχέση με την εποχή εκείνη, όμως η ουσία του παραμένει ίδια.

Η τεχνολογία εξελίσσεται όμως τα έμβια όντα έχουν πολύ πιο αργούς ρυθμούς εξέλιξης.

Η αναζήτηση ήταν πάντα συνδεδεμένη με τα μεγάλα ερωτηματικά της ζωής αλλά και με την ίδια την πρόοδο.

Τότε, την εποχή του Κουκ αναζητούσαν να βρουν τον κόσμο στον οποίο ζούσαν, κάτι που σε μεγάλο βαθμό το καταφέραμε, σήμερα η πυρετώδης αναζήτηση γίνεται σε τελείως διαφορετικά πλαίσια και αφορά τις λεπτομέρειες του κόσμου, την σύσταση του, την δομή του τον τρόπο που το ένα σύστημα αλληλεπιδρά με το άλλο μέσα σε αυτόν και μέσα σε όλα αυτά, στην άκρη του μυαλού μας σαν όνειρο πάντα υπάρχει το μεγάλο έπαθλο αυτής της γνώσης, να μπορέσουμε να αναπαράγουμε τον κόσμο αλλά και την ευφυΐα του

Είμαστε ένα μοναχικό είδος και ακόμα δεν ξέρουμε ούτε τις δυνατότητες μας, αλλά ούτε και τους κινδύνους που κρύβουν αν από απειρία τις χρησιμοποιήσουμε άσχημα.

Δυστυχώς δεν υπάρχει κανένας να μας πει σε πιο σημείο είμαστε και να μας διδάξει τους κινδύνους που πρέπει να προσέχουμε.

Ο άνθρωπος είναι το ορφανό παιδί του κόσμου και κλήθηκε να τον ανακαλύψει μόνος του και να κάνει μέσα σε αυτόν τραγικά λάθη πολλές φορές.

Σαν είδος τι είναι; Είναι έφηβος; Είναι παιδί ακόμα; Είναι ενήλικος, πως θα το καταλάβει εφόσον δεν έχει μέτρο σύγκρισης.

Τα υπόλοιπα είδη δεν έχουν σχέση με εμάς, συμβιώνουν αρμονικά με το περιβάλλον τους και έχουν ή δεν έχουν εχθρούς, έχουν συγκεκριμένες βιολογικές δυνατότητες και συγκεκριμένες σταθερές που δεν μπορούν να υπερβούν.

Ο άνθρωπος όμως, αυτό το υπέροχο πλάσμα αλλά και τόσο σκοτεινό έχει την δυνατότητα να υπερβεί τους φυσικούς του περιορισμούς και να κάνει πράγματα τα οποία οι φυσικές σωματικές του δυνατότητες, δεν το επιτρέπουν.

Το ξέρει, γνωρίζει πολύ καλά ότι μπορεί, όμως δεν γνωρίζει τίποτε άλλο και ζει σαν ένα παιδί που ξέρει τα ταλέντα του αλλά δεν έχει κάποιον να τον διδάξει πως θα τα χρησιμοποιήσει.

Κάνουμε πειράματα σχεδόν με τα πάντα που θα πέσουν στα χέρια μας, αλλά το μεγαλύτερο πείραμα στο οποίο έχουμε από την γέννηση του είδους μας μπει, είναι στο πείραμα του ίδιου μας του εαυτού σε σχέση με τον κόσμο.

Μετράμε τις δυνάμεις μας, τις αντοχές μας, την σχέση μας, άλλοτε σοφά, άλλοτε μοιραία και πάντα στην πορεία γεννιούνται καινούργια ερωτηματικά

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Κάνουμε πειράματα σχεδόν με τα πάντα που θα πέσουν στα χέρια μας, αλλά το μεγαλύτερο πείραμα στο οποίο έχουμε από την γέννηση του είδους μας μπει, είναι στο πείραμα του ίδιου μας του εαυτού σε σχέση με τον κόσμο.

    Ναι, αλλά ξεχνάμε οτι τα πειράματα πολλές φορές αποτυγχάνουν.

    Θα παρατηρήσετε αρκετούς που νομίζουν οτι η φύση – αλλά και οι ίδιοι – είναι αθάνατη και οτι κανένα λάθος δεν είναι μόνιμο και για το δικό τους κέρδος καταστρέφουν ενεργά και επίτηδες το ίδιο το περιβάλλον που μας συντηρεί.

    Αν είναι τυχεροί όλοι αυτοί δεν θα προλάβουν να διαπιστώσουν πόσο έξω πέφτουν σε αυτή τους την άποψη.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.