Άκρα του τάφου…

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

«Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει», έλεγε ο μεγάλος μας ποιητής, ο εκ Κρήτης έλκων την καταγωγή από τον πατέρα του, που είχε την ατυχία να ονομαστεί «εθνικός»  και να μείνομε έτσι κι εμείς κι αυτός στον Ύμνο εις την Ελευθερία. Τον τίτλο αυτό του Σολωμού θυμάμαι όλες αυτές τις μέρες που βλέπω τη Συρία να πνίγεται στο αίμα από τους βομβαρδισμούς του Άσαντ και των Τούρκων, που βλέπω την πείνα να σέρνεται στα πόδια των δισ- και τρισεκαταμμυριούχων, που βλέπω τις παγκοσμίως ανίκανες πολιτικές ηγεσίες να μαλακίζονται, που βλέπω να έρχεται η καταστροφή της Ανθρωπότητας από την υπερκατανάλωση από την μια και την πείνα από την άλλη κι όμως…

Κανείς ρε παιδιά δε συγκινείται σ’ αυτόν τον πλανήτη; «Άκρα του τάφου σιωπή» και το βράδυ μπουζούκια! Κι ας μας τύχει και καμιά ξέκωλη ή κανείς ξέκωλος το πανηγύρι θα κρατήσει κα’να δυο μήνες και γαία πυρή μειχθήτω.

Αποδέχομαι ότι υπάρχουν φωνές διαμαρτυρίας. Τις πνίγομε όμως μέχρι να φτάσουν στον αφρό, ή, πράγμα απλούστερο, τις κάνομε κι αυτές υποτελείς και ησυχάζομε.

Βεβαίως ο ύπνος είναι Παγκόσμιος, βεβαίως και πεντάρα δε θα δώσομε μέχρι να καεί και το δικό μας το σπίτι. «Πόλεμος πατήρ πάντων», έλεγε ο Ηράκλειτος που ο θεός να τον έχει καλά.

Μόνο έτσι λοιπόν μπορούμε να ξυπνήσομε; Και τι να την κάνω εγώ τέτοια αφύπνιση που θα στηρίζεται σε θρήνους, νεκρούς, και ανάπηρους;

Έτσι λοιπόν σκέφτονται οι ομοούσιοι άνθρωποι και δε σηκώνουν το ανάστημά τους; Όλοι είμαστε υποτελείς στα «οικονομικά μεγέθη» κι ούτε το δακτυλάκι μας δεν μπορούμε να κουνήσομε;

Χριστέ μου, μοναδικέ μου επαναστάτη, κάνε σε παρακαλώ το θαύμα σου.

 

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Χριστέ μου, μοναδικέ μου επαναστάτη, κάνε σε παρακαλώ το θαύμα σου.

    «Συν Αθηνά και χείρα κίνει»

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.